[Original Fiction] Super Robot Justice

[SrwKung]

Super Robot Justice เป็นฟิกชั่นเรื่องเก่าของผมเองครับ แต่งตอนม.ต้นที่ภาษาและสำนวนยังเข้าขั้นห่วยแตก เนื้อเรื่องก็มั่วอย่างรุนแรง ถ้าจะอ่านให้สนุกต้องมีความรู้ด้านการ์ตูนพอสมควรถึงจะฮา (ซึ่งเป็นไปได้ยากมาก.....) เพื่อรักษาอถรรส จะคงเดิมไว้ทุกอย่างรวมถึงคำผิด.....(ว่าจะออกเวอร์ชั่นตัดต่อใหม่เหมือนกันแต่อยู่ในอารมณ์ขี้เกียจแต่งนะครับ)

จำนวณตอน - 11ตอนจบ

===================

ตอนที่1 "ความยุติธรรมเหล็ก"

ปีคริตศักราช21XX

อุกบาตขนาดใหญ่ได้ตกลงบนทวีปแอฟริกาผลกระทบของมันทำให้ทวีปแอฟริกาเสียหายไปบ้างส่วนแต่...มันได้พาเอาโลหะจากนอกโลกจำนวณมาก
หลายชนิดมาด้วยซึ่งทำให้เกิดความแตกตื่นอย่างมากสำหรับวงการวิทย์ศาตร์แต่ไม่มีใครรู้ว่านี่อาจจะเป็นลางบอกเหตุของหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นอันใกล้นี่...

4ปีต่อมา...

สถานที่ญี่ปุ่นเมืองโตเกียวโรงเรียนมัธยมต้นGenesisห้อง3/3

"เอกิ~~~....เอกิ~~~"เด็กชายผมสีน้ำตาลนัตย์ตาสีฟ้าเค็มกำลังพยามปลุกเพื่อนเขาที่นอนน้ำลายยืดอยู่บนโต๊ะ

"เอกิโว็ย~~~!!!"ในที่สุดหลังจากเรียกมาสามครั้งเขาก็หมดความอดทนพร้อมเขกหัวเด็กผู้ชายที่นอนน้ำลายยืดดังโป็ก

เด็กหนุ่มคนนั่นเง่ยหน้าขึ้นมาอย่างสลืมสลือตามด้วยฮ้าว..."เรียวปลุกฉันทำมั้ยยังไม่ถึงโฮมรูมเลยไม่ใช่เรอะ..."เอกิกล่าว

"เอกิ...นายนี่จะหลับตลอดปีตลอดชาติเลยหรือเสียทีที่เป็นพระเอกนะ"เรียวบ่นใส่เอกิแต่ดูท่าเอกิจะไม่ได้ฟัง(สังเกตุจากเขายังแคะขี้หูอยู่)

"นาย......มัน...ไอ้บ้าไปตายซะ..."เรียวหมดความอดทนกระชายคอเสื้อเอกิขึ้นมาพร้อมเขย่า"เหวอ...เรียวก็ได้ๆ...ฉันยอมฟังแล้ว"

"ฟังนะเอกิรู้มั้ยว่าวันนี้จะมีนักเรียนย้ายมาใหม่"เรียวถามเอกิซึ่งเอกิก็ผงกหัวรับ

"ฉันเผอิญเห็นเธอแวบๆนะ...ผิวขาวราวนางฟ้าผมสีฟ้ายาวสวยงามนัตย์าแดงที่ดูดึงดูด...พูดตรงๆนะเธอน่ารักมากว่าไหมเอกิ"เรียวที่หน้าแดงอ่อนถามเอกิเอกิไม่พูดอะไรแต่ผงกหัวรับ

"เพราะฉะนั้นนคนนี่ฉันจองนะนายอย่ามายุ่งนะเอกิ"เรียวบอกเอกิก็ผงกหัวรับ"นี่ๆพูดอะไรบ้างสิ..."

"คร่อก~~~..."เอกิกรนออกมาแค่นั้นแหละเรียวก็ว้ากใส่เอกิทันที่..."นี่แกแอบหลับรึไอ้บ้า!!!"

"หนวกหู...น่าคนจะหลับจะนอน..."เอกิบ่นออกมาอย่างสลืมสลือก่อนจะฟุบหลับคาโต๊ะ..."แกตาย!!!"เรียวตะโกนออกมาพร้อมชกใส่เอกิเต็มแรงจนกระเด็นไปหลังห้อง...

"เฮ็ย...นี่จะเอารึไงฟะไอ้บ้า..."เอกิพูดออกมาพร้อมพุ่งเข้าหาเรียว..."เอ่อสิ..."

เรียวเหวี่ยงหวัดใส่เอกิที่พุ่งเข้ามาแต่เอกิเหวี่ยงตัวหลบพร้อมชกใส่ท้องเรียวเต็มแรง..."อุก..."เรียวจุกจนต้องถอยไปทันที่...

"จะเอาจริงๆใช้มั้ยงั้นก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ครบ32เลย..."เรียวพูดออกมาพร้มแตะใส่คางเอกิเต็มแรง...

"แกนั้นแหละที่จะหายไปทั้ง32ส่วน"เอกิเอามือเช็ดค้างพร้อมฮุกใส่หน้าเรียวเต็มๆ...

"เฮ้ย...เริ่มกันอีกแล้วล่ะ..."นักเรียนชายคนนึงกล่าว

"ฉันพนันข้างเอกิ200เยน"นักเรียนหญิงคนนึงพูดออกมาพร้อมเดินเข้ามาดูเอกิที่กำลังซัดกับเรียว

"เรียว1000เยนโว็ย..."นักเรียนชายอีกคนชูแบงค์1000ออกมา

และแล้วรอบๆข้างเอกิกลับเรียวก็เต็มไปด้วยเสียงเชียร์กันอึกทึกครึกโครม

"เอกิครั้งนี่แหละที่ฉันจะได้สะสางที่เคยเสมอกับแกมา46ครั้ง"เรียวพูดพร้อมหมุนเอาสันเท้ามาฟาหน้าเอกิล้มลง...

"ฉันก็เหมือนกันแหละไอ้การเสมอมา46ครั้งของฉันจะเป็นอดีตเมื่อฉันล่มแกได้"เอกิพูดพร้อมเหวี่ยงเก้าอี้ใส่เรียว...

"เฮ็ย...แน่จริงหมัดต่อหมัดสีฟะ...ไอ้ขี้โกง"เรียวว่าพร้อมทุ่มโต็ะใส่เอกิ...

"นี่กะจะฆ่ากันรึไงฟะ..."เอกิกลิ้งหลบโต็ะที่เรียวเขวี้ยงมาได้อย่างหวุดหวิดพร้อมถอดรองเท้าปามาใส่หน้าเรียว...

"สกปรกนี่หว่า..."เรียวพูดพร้อมพยามเช็ดหน้าตัวเอง...

พรืด...เสียงประตูห้อง3/3เปิดออกสาวน้อยผมสั้นสีดำนัตย์ตาสีเขียวคนนึงเดินเข้ามาแต่ก็ต้องแปลกเมื่อเห็นนักเรียนในห้องมุงดูอะไรบางอย่าง(เอกิกับเรียวซัดกันนั่นแหละ)

"มีอะไรกันรึ..."สาวน้อยคนนั้นถามนักเรียนหญิงคนนึงที่มุงดูอยุ่...

"อะ...หัวหน้าห้องคารินคือเรียวคุงกับเอกิคุงกำลังสู้กันยกใหญ่เลยค่ะ..."นักเรียนหญิงคนนั้นรายงาน

"อีกแล้วรึ...นี่มันครั้งที่47แล้วนะ..."คารินบ่น

"ช่องว่างละ"เอกิพูดพร้อมแตะใส่ระหว่างขาของเรียวเต็มแรง!!!

"!@#$%^&*"เรียวกระอักจนพูดไม่ออก"เสร็จฉันละ...ชนะแน่..."ขณะที่เอกิกำลังจะชกซ้ำเขาก็โดนชกอย่างแรงจากบุคลที่3ที่เข้ามา...

"เธอ!?..."เอกิกับเรียวพูดขึ้นพร้อมกัน...คารินนั่นเอง...ที่เข้ามาหยุด...

"ให้ตายซิเป็นผู้ชายซะเปล่า...ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษซะเลย...ทำไหมชอบทำตัวป่าเถื่อนไร้อารยธรรมแบบนี้หะ..."คารินถาม...

"เธอเองก็เหมือนกัน...แหละน่าชอบทำตัวเป็นคุณหนูผู้อ่อนแอ.แต่จริงๆแล้วแรงควาย..."เรียวบ่นใส่คาริน

เปรี้ยง!!!...."เรียวโดนคารินถีบกระเด็นกระแทกกับหลังห้องอย่างแรง..."อึก!!!"เรียวกระอักเลืดออกมา

"ว่าไงจ๊ะ...จะยอมหยุดได้รึยังหือ..."คารินพูด"หยุดแล้วครับ..."เรียวตอบอย่างไม่มีทางเลือก...

"แล้วเธอล่ะเอกิ..."คารินหันมาถามเอกิ..."คร่อก~~~"เอกิกรนตอบแทนคำพูด...

"(ฮะ...ฮะ...คนอะไรหลับได้หลับดี)"คารินคิดประชดในใจ

พรืด...เสียงประตูห้อง3/3เปิดออกอีกครั้งคราวนี้กลับเป็นอาจาร์ที่เดินเข้ามาทุกคนรู้หน้าที่ตัวเองดีต่างรีบพากันกระโจนกลับที่นั่งกันยกใหญ่(เอกิเรียวต้องลากกลับที่...)

"หวังว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่มั้ย..."อาจาร์ถามนักเรียนในห้องเรียน...

"ไม่มีครับ/ค่ะ..."ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียว(เอกิก็กรนตอบด้วย)

"เอาล่ะนักเรียนทุกคนวันนี้จะมีนักเรียนย้ายมาใหม่นะ...ฮานะเข้ามาได้..."หลังสื้นเสียงนักเรียนหญิงคนนึงก็เดินเข้ามาใช่แล้วเธอคือคนที่เรียวเห็นนั่นเอง...

ผมสีฟ้าอ่อนๆยาวพริ้วไหวไปตามสายลมอ่อนๆที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างนัตย์ตาสีแดงสดชวนดูให้ดึงดุดเข้าหาผิวที่ขาวของเธอนั้นยามที่โดนแสงแดดอ่อนๆดูเปล่งประกายและเจิดจรัด

"น่ารัก~~~~~"นักเรียนชายในห้องตอบเป็นเสียงเดียวกัน(ยกเว็นเอกิ...)

"ซากุมิ...ฮานะ...ค่ะยินดีที่ได้รู้จัก..."ฮานะแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงเรียบๆไม่มีอะไรเป็นพิเศษ...

"(น่ารักมากๆเลยบางที่เธอคนนี้อาจจะทำให้ชีวิตรักของฉันที่ปรารถนามาตลอด10ปีเป็นจริงขึ้นมาได้...)"เรียวนั่งเพ่อโดยมีเสียงกรนเป็นจังหวะของเอกิประกอบ

"(ชิ...ทำไหมเราไม่ค่อยรู้สึกกินเส้นกับยายนี่เลย...)"คารินแอบบ่นอยู่บนใจ

"ฮานะพึ่งย้ายมาจากต่างประเทศนะเขายังไม่ชินกับสภาพแวดล้อมช่วยดูแลเขากันด้วย..."ขณะที่อาจาร์กำลังบรรยาศสรรพคุณของฮานะอยู่สายตาของฮานะกลับจับจองมาที่ใครบ้างคนในห้อง...เอกินั่นเอง...

"(เอ...มองฉันรึ...ไม่น่าเชื่อ...)"เรียวตกใจเมื่อเห็นฮานะมองมาทางเขา(เรียวนั่งอยู่ข้างหน้าเอกินะครับ...)

"แล้วที่นั่งของฮานะก็..."ขณะที่อาจาร์กำลังจะหาที่นั่งให้ฮานะฮานะเองก็เดินไปนั่งข้างๆเอกิที่นอนน้ำลายยืดอยู่(ข้างๆเอกิเป็นที่ว่าง...)

"(หว่า...มานั่งใกล้ๆเราด้วย...)"ในใจตอนนี่เรียวดีใจสุดๆ...

"(ทำไหมยัยนี่ต้องมานั่งข้างหลังเราด้วย...)"คารินแอบบ่นอยู่ในใจ(คารินนั่งข้างๆเรียวซึ่งเป็นข้างหลังของฮานะ...)

"(คนๆนี่นะรึ...อาสึกะเอกิ)"ฮานะคิดขึ้นขณะที่ชำเลืองมองดูเอกิ

"งั้นเราก็มาเริ่มเรียนงั้นเลยนะนักเรียนหยิบหนังสือ..."อาจาร์บอกพร้อมหยิบชอล์กขึ้นมา...

"(หนูเกียดเลข...)"เรียวแอบร้องไห้ในใจพร้อมหยิบหนังสือขึ้นมา...

ชั่วโมงพละ...

ในชั่วโมงพละของห้อง3/3วันนี้เนื่องจากอาจาร์ไม่มานักเรียนจึงเล่นกันเองอย่างสนุกสนาน...

"ว้าว...ฮานะเนี่ยกีฬาก็เก่งแฮะ..."เรียวอุทานออกมาเมื่อเห็นฮานะตบลูกวอลเล่ห์ทำแต้มได้...

"ยัยนั่นมันมีดีตรงไหนนะ...ฉันสวยกว่าตั้งเยอะ..."คารินบ่นออกมาให้เรียวฟัง

"เฮอะ...คนอย่างเธอให้ฟรียังไม่มีใครเอาเลย..."เรียวตอบ...

"ว่าใหม่สิ...หือ..."คารินถามเรียวเสียงดูขณะที่กำลังบีบขมับเรียวอยู่...

"ขอโทษครับ..."เรียวจำใจต้องยอม...

"เอกิแล้วนายล่ะมีความเห็นว่าไง..."คารินถามพร้อมมุ่ยหน้าไปทางเอกิ...

"คร่อก..."เอกิกรนออกมาขณะนอนพิงรั้ว...

"เอกิ...เนี่ยมันเหนื่อยอะไรของมันนะนอนอยู่ได้ทั้งวี่ทั้งวัน"เรียวบ่นอย่างสงสัยในตัวเอกิ...

"ว่าแต่เอกิคุงเนี่ยดูดีๆก็น่ารักไม่หยอกเลยนะ"คารินพูดอย่างอายๆขณะมองเอกิที่หลับอยู่...

"เฮ็ยๆ...อย่าบอกนะว่ายัยเถื่อนอย่างเธอชอบเจ้าขี้เซ้าอย่างนั้นด้วย..."เรียวมองคารินด้วยท่าที่ตกใจ...

"ไม่ใช้นะ..."คารินหันมาตะคอกเรียว...

"แปลกนะ..."เสียงนึงดังแทรกทั้งสองที่กำลังเถียงกันอยู่เอกินั่นเอง...

"อะไรนะ..เอกิ..."เรียวถามเอกิ...

เอกิมันพูดแต่ชี้ไปทางกลุ่มเด็กผู้หญิงที่เล่นวอลเล่ห์อยู่...

"ยัยฮานะนะรึ..."คารินตอบอย่างเคืองๆ

"ผมรู้สึกว่าเขามีอะไรแปลกๆ...."เอกิพูดขึ้นช้าๆ...

"แปลกยังไงของนาย..."เรียวถามเอกิอีกครั้งแต่ตอนนี้ดูเหมืองน้ำเสียงเขาจะใส่ความโกรธนิดๆเข้าไปด้วย

"ผมรู้สึก...ว่าเขาไม่เหมือนมนุษย์..."เอกิตอบด้วยสีหน้าเหม่อลอย...

โป็ก!...เรียวเขกหัวเอกิอย่างแรงพร้อมตอบอย่างโกรธๆว่า..."นายจะหาว่าเธอเป็นมนุษยืต่างดาวรึไง..."

"ฉันยังไม่ได้พูดอย่างนั้นเลยนิแล้วอย่ามาเขกฉันได้มั้ย..."เอกิแก้ตัวพร้อมบ่น...

"นี่ๆถ้าทะเลาะกันอีกแม่ฆ่าจริงๆด้วยนะ..."คารินเองก็ตอบอย่างฉุนๆ...

เลิกเรียน

เอกิ...เรียวและคารินเดินกลับหอพักกันตามปกติ...

"คารินการบ้านวันนี้..."ขณะที่เรียวกำลังจะพูดต่อก็โดนคารินพูดแทรกขึ้นมาว่า..."ถ้าจะขอลอกละก็ไปไกลๆ..."

"ชิ...รู้ทันอีก..."เรียวบ่นอย่างเจ็บใจ...

"คุณฮานะนิ..."เอกิเอ่ยขึ้นเรียวรีบหันมามอง...

เอกิชี้ให้เห็นฮานะที่กำลังเดินไปทางภูเขาที่อยู่หลังโรงเรียนGenesis...

"ยัยนั้นไปทำอะไรที่นั้น..."คารินตั้งข้อสงสัย...

"ฉันรู้ไหมล่ะ..."เอกิตอบอย่างเบื่อๆ...

โป็ก!...คารินเขกหัวเนกิอย่างแรงพร้อมบ่นว่า..."งั้นก็อย่าตอบ..."

"ลองขึ้นไปดูดีมั้ย..."เรียวเสนอ...

"ตามใจ..."เอกิตอบอย่างเบื่อๆ...

ขณะเดียวกันนอกโลก...

หลังดวงจันทร์ได้มียานรบขนาดใหญ่รูปส่งแปลกประหลาดจอดอยู่...

ที่สะพานเดินเรือ

"มันหนีมาที่ดาวนี้แน่ๆใช่มั้ย..."ชายใส่หน้ากากดำคนนึงพูดขึ้นมาดูเหมือนเขาจะเป็นผู้บัญชาการยานลำนี้...

"ครับท่าน..."ลูกน้องที่ใส่หน้ากากสีเทาคนนึงรายงาน...

"ส่งB.W-01ลงไปจับมันสิ..."ชายคนนั้นสั่งซึ่งลูกน้องก็ทำอย่างว่าง่าย

พรึ่บ!!!ยานลำนั้นปล่อยวัตถุชิ้นนึงตกไปอย่างโลกด้วยความเร็วสูง...

ขณะเดียวกันพวกเอกิ...

"ไม่ไหวรู้สึกเราจะหลงแล้วนะเนี่ย..."เอกิบ่นออกมาขณะกำลังแหวกพุ่มไม้เดินขี้นยอดเขาไปเรื่อยๆ...

"คุณฮานะก็คลาดสายตาไปแล้วแถมตอนนี่ก็มืดแล้ว...ทำไงดี..."เรียวพูดด้วยท่าที่ลนลาน...

"เพราะใครกันเล่า..."คารินตะคอกใส่เรียว...

"เอาน่าๆ...ยังไงก็หาทางลงจากเขาไปให้ได้ก่อนดีกว่า..."เอกิเสนอ...

"แปลกแฮะทำไหมมีโรงงานอยู่บนเขานี่ได้"เรียวพูดพร้อมชี้ไปที่ปล่องควันของโรงงานที่เห็นอยู่ใกล้ๆ...

"เอ...มีโรงงานอยู่ในที่แบบนี้ด้วยเหรอ..."คารินตกใจ...

"(โรงงานรึ...ปล่องควันไม่สูงด้วยต้นไม้บางต้นยังสูงกว่าอีก...)"เอกิตั้งข้อสงสัย

แต่ถึงยังไงทั้งสามคนก็พากันเดินไปที่โรงงานนั้น...

โรงงานนี่ดูไกลๆแล้วไม่ค่อยสูงเท่าไรแต่ดูใกล้นั้นดูสูงใหญ่ผิดปกติมีปล่องควันนเล็กๆ1ปล่องยื่นออกมาพอให้สังเกตุดูได้ประตูทางเข้ามีประตุเล็กๆอยู่หน้าโรงงานและหลังโรงงานและก็มีประตูขนาดใหญ่
ซึ่งดูเหมือนจะไม่ได้ทำมาให้คนเข้าออกแต่ทำมาให้สิ่งใดสิ่งนึงเข้าออกมากกว่า...

ก็อก...ก็อก...เรียวเคาะหน้าประตูโรงงานแต่ไม่มีคนตอบ...

เอกิจึงลองหมุนลุกบิดประตูดู...

"ไม่ได้ล็อกนิ..."เอกิพูดพร้อมเปิดประตูออกไป...

ภายในดูโทรมมากๆมีสนิทขึ้นเต็มเหล็กด้านในไปหมดแต่ยังดูสะอาดดีบริเวณนี่ดูเหมือนจะเป็นห้องด้านหน้าโรงงานมีทีวีที่ฟุ่นจับหนาเตอะและก็โซฟาหลายๆอันวางอยู่ซึ่งก็ฟุ่นจับหนาเช่นกัน...

"เหมือนห้องที่ใช้ต้อนรับแขกเลยนะ..."คารินพูด...

"โรงงานนี่ดูดีๆใหญ่แฮะน่าจะมีห้องพักของพนักงานด้วยนะเนี่ย..."เรียวอุทาน

"แยกกันหาเถอะมีประตูแยกไปส่วนต่างๆตั้งหลายที่...."เรียวพูดพร้อมเดินเข้าประตูนึงไป...

"เดี่ยวๆสิเอกิ..."เรียวพยามเรียกห้ามแต่ไม่ทันซะะแล้ว...

ขณะเดียวกันด้านนอก...

"ว้าว...ดาวตกสวยจัง..."เด็กผุ้หยิงคนนึงจ้องมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนนี่ที่อุทานเมื่อเห็นดาวตกขนาดใหญ่กำลังพุ่งลงมา....

ตูม~~~!!!....ดาวตกดวงนั้นพุ่งเข้าชนสถานที่แห่งนึงจนเกิดการระเบิด....

ขนาดที่ผู้คนรอบๆนั้นกำลังตื่นตกใจก็ได้มีสิ่งนึงปรากฎขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันที่เกิดจากแรงระเบิดของอุกบาต...

"หว่า~~~~นั้นมันปีศาสนี่น่า...."ชายคนนึงอุทานเมื่อเห็นสิ่งที่ออกมาจากกลุ่มควัน

มังกรตัวสีเทาขนาดใหญ่ปรากฎออกมาจากกลุ่มคัวนมันเริ่มทำการโจมตีสิ่งที่อยู่รอบๆทันที่...

ทางด้านเรียวกับคาริน

"นั่นมันอะไรนะ..."เรียวตกใจขณะที่มองผ่านหน้าต่างโรงงานแห่งนี่พร้อมชี่ไปที่มังกรตัวสีเทาตัวนั้น...

"ปีศาสรึ..."คารินเองก็ดูท่าทางจะช็อกกกับเรื่องนี่เหมือนกัน...

ทางด้านเอกิ....

"นี่มัน...."เอกิอุทานเมื่อเห็นสิ่งที่อยุ่ตรงหน้าเขา...

ตอนนี่เอกิอยู่ในสถานที่เหมือนโกดังเก็บของอะไรบ้างอย่างเบื้องหน้าเขามีหุ่นยนต์ยักษ์ขนาดใหญ่ยืนอยู่เกราะของมันสีดำสนิทแต่ดวงตาสีเขียวของมันเปล่งประกายในความมืด...

"หุ่นยนต์นี่น่าแล้วทำไหม...มันถึง..."ขณะที่เอกิกำลังช้อกได้มีเสียงนึงดังขึ้นมาข้างหลังเขา..."ชื่อของมันคือJusticeค่ะ..."

เอกิหันหลับไปมองฮานะนั่นเองเธอเดินออกมาจากมุมมืดของโกดัง...

"จัสติส...รึ...ความยุติธรรม...แต่เจ้านี่มัน...ความยุติธรรมที่เป็นเหล็กต่างหาก..."เอกิเพ่ออกมาเบาๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป

[SrwKung]

ตอนที่2"เหวี่ยงหมัดเหล็กออกไปเพื่อสิ่งที่ควรปกป้อง"

ฮานะค่อนข้างจะตกใจในประโยคที่เอกิพูดออกมาเล็กน้อย...

"คงถึงเวลาแล้วสินะค่ะ..."เธอพูดออกมาเบาๆ...

"หุ่นนี่มันคืออะไรกัน...แล้วทำไหมเธอ"เอกิถามฮานะ

"ถ้าจะให้พูดเรื่องมันคงยาวนะค่ะ...อีกอย่างตอนนี้เวลาไม่มีแล้วฉันขออะไรคุณสักอย่างได้มั้ยค่ะ..."ฮานะขอร้องเอกิด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"เรื่องอะไร..."เอกิถามถึงแม้ใบหน้าเขาจะดูกังวลอยู่เล็กน้อย...

"ช่วยขับหุ่นตัวนี่ที่ค่ะ..."ฮานะกล่าวออกมาด้วยเสียงเบาๆแต่ทำให้เอกิถึงกับช้อก

"เดี้ยวสิ...นี่ไม่ตลกเลยนะจู่ๆจะให้ฉันขับเจ้านี่เนี่ยนะ...เรื่องเป็นมายังไงฉันยังไม่รู้เรื่องเลยแล้วฉันจะขับเจ้านี่ไปทำไหม..."เอกิที่กำลังสับสนสุดๆถามออกมา

ฮานะนิ่งไม่ตอบอะไรแต่เดินไปกดสวิทต์ที่ประตูโกดัง...

ครืนๆ...ประตูโกังขนาดใหญ่ค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆเผยให้เห็นบรรยกาศข้างนอกและแน่นอนเห็นเมืองที่กำลังโดนมังกรสีเทาตัวยักษ์กำลังทำลายล้างอย่างบ้าคลั่ง...

"นั่นมันอะไรนะ..."เอกิแถบไม่เชื่อสายตาตัวเองพร้อมชี้ไปที่มังกรตัวสีเทาตัวนั่น...

"Biobiologicalweaponค่ะอาวุธชีวภาพที่ใช้ทำลายล้างของจักรวรรดิโลกิ..."ฮานะอธิบายด้วยสีหน้าเรียบๆแต่ส่งสายตาที่ชิงชังไปอย่างมังกรตัวนั่น

"อาวุธชีวภาพ...จักรวรรดิโลกิ...นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย..."เอกิเพ่อออกมาเบาๆ....

ฮานะมองเอกิด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ก่อนจะพูดขึ้นว่า...

"ตกลงค่ะให้คุณขึ้นไปขับจัสติสโดยไม่รู้ะไรเลยคงทำไม่ได้แน่ฉันจะเล่าให้ฟังคร่าวๆแต่คุณต้องสัญญาว่าคุณต้องขึ้นไปขับมัน..."ฮานะบอก...

"ไว้ที่หลังได้มั้ย..."เอกิพุดออกมาเบาๆทำเอาฮานะตกใจ...

"คุณว่ายังไงนะค่ะ..."ฮานะถามเอกิอีกครั้ง...

"ฉันบอกว่าไว้ที่หลังไง..."เอกิตอบแบบฉุนๆก่อนที่จะวิ่งไปที่จัสติสก่อนตะโกนออกมาว่า...

"เรื่องเดียวค่อยฟังก็ได้ตอนนี้เราต้องจัดการมังกรตัวนั้นไม่ใช้รึ...งั้นบอกที่ว่าหุ่นตัวนี่บังคับยังไง..."คำพูดคำนี่ของเอกิทำให้ฮานะยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะวิ่งตามเอกิไป....

ขณะเดียวกันในเมือง...

เหล่าประชาชนต่างพากกันหนีและอพยพไปอย่างเร่งด่วนโดยที่ทหารและตำรวจต่างพากกันคุ้มกันคนละโจมตีมังกรตัวนั้นอย่างเต็มที่...

"หัวหน้าโยชิดะครับเราทำอะไรมันไม่ได้เลยครับ..."ทหารคนนึงรายงานผู้บังคับบัญชาจากวิทยุในเครื่องบิน...

"หืม...ยังไงก็อพยพชาวเมืองออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้..."ผู้บังคับบัญชาโยชิดะรีบสั่ง...

ภายในเวลาสั้นๆบริเวณที่มังกรยักษ์นั้นโจมตีก็กลายไปที่ร้างผู้คนไปรอบๆ5กิโลเมตรโดยที่เหล่าทหารกำลังพยามหลอกล่อไม่ให้มันเคลื่อนที่ไปไหน...

"เราจะชนะมันได้ยังไงท่านนายพล..."นายยกรัฐมนตรีติดต่อมาหาผู้บังคับบัญชาโยชิดะ...

"ตอนนี่เรายังไม่มีแผนจะจัดการมันเรากำลังทำการอพยพคนอยู่ครับ..."ผู้บังคับบัญชาโยชิดะรายการ...

"ฉันอนุมัตให้ใช้จรวดM9ได้ถ้าจพเป็นอย่าให้มันเข้ามาบริเวณทำเนียบได้..."นายยกรัฐมนตรีรีบสั่ง...

"ครับ..."ผู้บังคับบัญชาโยชิดะทำความเคารพก่อนจะตัดสัญญาไป....

"ใช้จรวดM9ยิงใส่มันซะ..."โยชิดะสั่งวึ่งลูกน้องก็ปฏิบัตตามในทันที่...

จรวดM9ถูกยิงจากฐานปล่อยซึ่งอยู่ห่างจากโตเกียวไปไม่ไกลมากจรวดM9พุ่งเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำแต่ทว่า...

"สำเร็จมั้ย.."ผู้บังคับบัญชาโยชิดะถามลูกน้องแต่เข้าก็ได้รับคำตอบแทบจะในทันที่จากสิ่งที่ออกมาจากกลุ่มควันที่เกิดจากการระเบิดของจรวดM9...

"มังกระตัวสีเทานั้นยืนแน่นิ้งไม่เคลื่อนไหวใดๆแต่แววตาของมันเรืองแสงสีแดงอย่างน่ากลัว..."

"กว้าซ~~~~~~~~~~~"เสียงคำรามของมันบอกมาถึงหายนะที่กำลังจะบังเกิด...

ขณะเดียวกัน

"สุดยอด..."เอกิอุทานออกมาเมื่อเข้าไปในค็อกพิดในหัวของจัสติส

ค็อกพิดของจัสติสนั่นประกอบไปด้วยที่นั่งบังคับสองที่ตัวหนึ่งอยู่ข้างบนอีกตัวอยู่ข้างล่างและแท่นควบคุมที่เหมือนที่วางมือ...

"คุณเอกิค่ะประจำที่ค่ะ..."ฮานะตะโกนบอกพร้อมชี้ไปที่ที่นั่งที่อยู่ข้างล่าง

"ครับ..."เอกิวิ่งไปยังค็อกพิดทางด้านล่างและนังลงประจำที่พร้อมรัดเข็มขัดเอาไว้...

"แล้วทำยังไงต่อครับ.."เอกิถามฮานะ...

"ค่ะ..อะเกือบลืมไปก่อนหน้านั่น..."ฮานะอุทานออกมาพร้อมวิ่งเข้ามาหาเอกิที่นั่งประจำที่อยู่เอามือทั้งสองข้างจับแก้มของเอกิแล้วก็ดึงมาหาริมฟีปากของเธอโดยที่เอกิยังไม่ทันได้ตั้งตัว...

"จุบ"

ทันที่ที่ริมฟีปากของฮานะหลุดออกมาจากริมฟีปากของเอกิก็เกิดแสงสว่างที่มือทั้งสองข้างของเอกิ...

"นี่เธอทำอะไรนะ..."เอกิอุทานพร้อมหน้าแดงพร้อมก้มลงสังเกตุมือทั้งสองข้างที่เรืองแสงของเขา..

พรึ่บ!...แสงสว่างที่เรืองแสงอยุ่ในมือสองข้างของเอกิหายไปทิ้งไว้แต่รอบอักขระแปลกๆหลังฟ่ามือเอกิเท่านั้น...

"นี่เขาเรียกว่าการปลุกพลังค่ะ..."ฮานะพูดพร้อมวิ่งไปนั่งประจำที่ของเธอแล้วรัดเข็มขัด...

"ปลุกพลังรึแล้วทำไหมมันต้อง...อะช่างเถอะ...เดี้ยวค่อยอธิบายที่หลังก้ได้ตอนนี่จะต้องจัดการเจ้านั่นก่อน..."เอกิหน้าแดงเล็กๆหลังจากพูดจบประโยคนี่...

"เอาละนะค่ะ..."ฮานะเอ่ยออกมาเบาๆก่อนจะวางมือที่แผงควบคุมตรงหน้าเธอ...

วิ้ง!!!!....ทันใดนั้นทั่วค็อกพิดของจัสติสก็สว่างไปหมดเอกิสังเกตุเห็นบรรดาแผงไฟที่อยู่รงหน้าเขาสว่างและส่องแสงด้านหน้าเขาก็กล้ายเป็นจอภาพขนาดใหญ่ซึ่งฉายให้เห็นด้านนอกจากตาของจัสติส...

"ผู้ใดเรียกข้า..."เสียงนึงดังไปทั่วค็อกพิด....

"เสียงนี่มัน..."เอกิตะลึงพร้อมหันไปรอบๆ...

"ฉันเอง...องค์หญิงแห่งดาวแอสการ์ด"เฟรย์จา-แร็กนาร้อกเป็นคนปลุกเจ้าขึ้นมาจัสติส..."ฮานะพูดด้วยเสียงอันดัง...

"ข้าขอน้อมรับคำสั่ง..."เสียงนั้นดังออกมา...

"ผิดแล้วคนที่ควรจะรับคำสั่งไม่ใช้ข้าแต่เป็นเขา..."ฮานะพุด...

"เด็กหนุ่มคนนี่รึครับ..."เสียงนั้นถามฮานะ...

"ใช่"ฮานะตอบ

"ถ้างั้นข้าจะปฏิบัติตาม"พริบตานั้นก็เกิดแสงว้าวไปทั่วค็อกพิดแล้วค่อยๆมารวกันหน้าเอกิ...

"เจ้าหนุเจ้าชื่ออะไร..."เสียงนั้นถามเอกิ...

"อาสึกะ-เอกิ"เอกิตอบด้วยความหนักแหน่น...

"อาสึกะเอกิข้าคือจัสติสต่อไปนี่เจ้ามีหน้าที่บังคับข้ามันไม่ยากอย่างที่เจ้าคิดฟรอกวางมือแล้วใช่แค่ความรู้สึกกับสมาธิ..."เสียงจัสติสดังก้องทั่วภายในค็อกพิด...

เอกิทำตามอย่างว่าง่ายเขาหลับตาว่างสองมือลงที่แท่นควบคุมแล้วนึก...

"(เดิน..)"เอกิตั้งสมาธิถึงเรื่องการเคลื่อนที่แล้วพริบตานั้น...

ตึง....ตึง....จัสติสค่อยๆเคลื่อนที่อย่างช้าๆเดินออกจากโกดัง...

"เอาละอาสึกะเอกิไหนลองแสดงความมุ่งมั่นให้ข้าเห็นหน่อยสิ...."จัสติสท้าทายเอกิ...

"อื้อ!"เอกิลืมตาโพล่งพริยตานั้นจัสติสก็วิ่งออกไปด้วยความรวดเร็ว....

ขณะเดียวกัน...

"นั่นมันอะไรนะ..."เรียวชี้ไปที่จัสติสที่กำลังวิ่งไปลงจากภูเขา...

"หุ่นยนต์..."คารินอุทานออกมาเบาๆ

ในจัสติส...

"อาสึกะเอกิอีก3กิโลเมตรจะถึงเขตเมืองแล้วตรวจพบคลื่นความร้อนจำนวณมาก..."จัสติสรายงานเอกิ...

"คุณเอกิคลื่นความร้อนนั่นคือมนุษย์ค่ะ..."ฮานะรายงานเอกิด้วยเช่นกัน...

"หึม.."พริบตานั้นจัสติสก็กระโดขึ้นกลางอากาษพร้อมกับติดเครื่องเจ็ทบริเวรหลังบินทะยานออกไป...

"เฮ้ยๆดุนั่นสิ..."

"หุ่นยนต์นี่น่า..."

"ไม่น่าเชื่อ..."

ศูนย์บัญชาการทหาร...

"ผู้บัญชาการโยชิดะครับหุ่นยนต์นิครับ..."ทหารคนนึงรายงานให้โยชิดะฟัง...

"ไม่น่าเชื่อ..."โยชิดะเพ่อออกมาเบาๆ...

ดูเหมือนว่ามังกรตัวนั้นก็สังเกตุเห็นจัสติสที่กำลังพุ่งมาทางมันด้วยมันเตรียมจะพ่นไฟจากปากใส่แต่...

"จัสติสเร่งครื่องยนตอีก!!!"เอกิตะโกนพริบตานั่นจัสติสก็พุ่งเร็วขึ้นกว่าเดิมไปอยุ่เหนือหัวมังกรตัวนั้นชั่วพริบตานั่นจัสติสกำมือประสานกันเหนือหัวแล้วทุบใส่หัวมังกรตัวนั้นเต็มแรง...

ตูม!!!!เสียงอัดกระแทกของหัวมังกรกับพื้นดินดังขึ้นแต่เอกิยังไม่ยอมหยุดเอกิรีบคล้ายมือออกแล้วจับมังกรตัวนั้นยกแล้วคว้างไปใส่ตึกใกล้ๆ....

ปัง!!!!มังกระตัวนั้นกระแทกกับตึกจนพังตึกที่อยู่แถวนั้นๆก็ล่มระเนระนาด....

"สำเร็จมั้ย..."เอกิเอ่ยออกมา...

พรึ่บ...เพียงชั่วพริบตามังตัวสีเทานั้นก็กระโจนมาใส่จัสติสจนล่มลง....

ขณะที่มังกรตัวนั้นกำลังจะเงื้อมปากมาขย้ำจัสติสตาสีเขียวสดของจัสติสก็เรืองแสงพร้อมๆลำแสงความร้อนสูงที่ออกมาจากตาของจัสติสใส่หน้ามังกรตัวสีเทานั้นจนต้องกระโดดหนี...

"ย้าก!"เอกิตะโกนพร้อมยิงลำแสงความร้อนสูงกวาดเป็นทางใส่มังกรตัวสีเทาแต่มันกลับกระโดดหลบไปอยู่เหนือจัสติส...

"เสร็จฉันละ.."เอกิยิ้มอย่างมีชัย...

ชั่วขณะนั้นจัสติสเง่ยหน้าขึ้นไปข้างบนทันที่พร้อมยิงหมัดจากมือข้างซ้ายกระแทกใส่ท้องมังกรตัวนั้นเต็มแรง...

ตึง!....ยังไม่พอแค่นั้นหลังจากมังกรตัวนั้นล่มลงกระแทกกับพื้นและพยามลุกขึ้นใหม่จัสติสก็รวมพลังที่หน้าอกเป้นแสงสีแดงและฟ้ามันค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจน...

"เอาไปกินซะ!!!!"เอกิตะโกนลั่นพร้อมๆกับที่จัสติสยิงแสงขนาดใหญ่จากหน้าอกใส่มังกรสีเทาร่างกายของมังกรตัวนั้นค่อยๆไหม้ไปเรื่อยๆและเมื่อลำแสงหายไปมันก็หยุดนิ่งไม่ขยับ...

"เอกิคุงปิดฉากมันซะ"ฮานะพูด...

"อาสึกะเอกิใช้LightningCutterซะนึกถึงและตั้งสมาธิถึงมัน..."จัสติสแนะนำเอกิ...

"เอาละนะ...LightningCutter..."เอกิพึมพำออกมาขณะที่จัสติสวางมือขนานกันตามแนวนอนกระแสไฟฟ้าค่อยๆไหลเชื่อมต่อจากใจกลางฟ่ามือของทั้งสองมือก่อนจะหมุนตัวก่อให้เกิดกงจักรอันเล็กๆซึ่งค่อนๆขยายตัวไปเรื่อยๆ...

"ย้าก....ย้าก...."เอกิรวบรวมสมาธิไฟฟ้าที่เชื่อมต่อก็หมุดเร็วขึ้นทำให้กงจักรมีขนาดค่อยๆใหญ่ขึ้น....

"LightningCutter...ชูต!!!!!!!!!!"หลังสิ้นเสียงจัสติสก็เขี้ยวงกงจักรออกไปใส่มังกรสีเทา....

ฉัวะ!!!ฉับเดียวขาดมังกรตัวนั้นขาดเป็นซีก...ก่อนจะระเบิด...อย่างสวยงาม....

ตูม~~~~

โปรดติดตามตอนต่อไป

[SrwKung]

ตอนที่3"อดีตและน้ำตาของสาวน้อย"

โตเกียวเวลา5ทุ่ม...

เหล่าทหารและตำรวจต่างพากกันมาค้นหาผู้รอดชีวิตที่ยังหลงเหลืออยู่พร้อมกับได้มาสำรวจซากมังกรที่ถูกจัสติสฆ่าไปด้วย...

"ผู้บังคับบัญชาโยชิดะครับสุดท้ายเราก็ยังไม่รู้เลยนะครับว่าหุ่นยักษ์ตัวนั้นมันคืออะไร..."ลูกน้องคนนึงของโยชิดะเอ่ยออกมาเบาๆ

"อือ...นั่นสิแต่ดูท่าจะไม่ใช้ศัตรูหรอก..."โยชิดะตั้งข้อสันนิฐาน...

"จำนวณผู้เสียชีวิตล่ะ..."โยชิดะถามต่อ

"ยังไม่ทราบแน่ชัดครับ...แต่คิดว่าไม่น่าจะถึง100คนรึครับ..."ทหารคนนั้นรายงาน

"อืม...ดูท่าเหตุกราณ์ครั้งนี่คงจะวุ่นวายไปทั่วโลกแล้วแน่ๆ..."โยชิดะพึมพำออกมา

โรงงานร้างบนภูเขา...

ในห้องรับรองของโรงงานเรียว คารินและเอกิกำลังนั่งหน้าเครียดกันอยู่...

แอ็ด..เสียงประตูเปิดออกฮานะเดินถือถาดที่ใส่ถ้วยกาแฟเข้ามา4แก้ว...

"กาแฟค่ะ..."ฮานะบอกเสียงเบาๆพร้อมวางถาดไว้บนโต๊ะก่อนจะไปนั่งลงบนโซฟา...

"ขอบคุณนะฮานะจัง..."เรียวพูดขอบคุณพร้อมยื่นมือไปหยิบถ้วยกาแฟถ้วยนึงขึ้นมาดื่ม...

พรูด~~~

วินาทีที่กาแฟเข้าไปในปากเรียวเขาก็สำลักพร้อมพ่นกาแฟไปโดนเอกิที่นั่งหลับอยู่...

"ขม...ทำไหมมันขมยังงี้..."เรียวพูดออกพร้อมทำหน้าพะอืดพะอม

"ขอโทษค่ะ...คือฉันไม่เคยชงกาแฟนะค่ะ..."ฮานะขอโทษเรียว...พร้อมยื่นผ้าเช็ดปากไปให้...

"ฉันล่ะ...ทึ่งเอกิเลย..."คารินเอ่ยออกมาเบาๆพร้อมหันไปดูเอกิที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่งแม้กาแฟจะเลอะเต็มหน้าเขา...

"คุณเอกิค่ะขอโทษด้วยค่ะ..."ฮานะตกใจเมื่อเห็นหน้าเอกิแล้วหยิบผ้ามาเช็ดหน้าให้เอกิโดยที่เขายังคงหลับไม่รู้เรื่อง...

"เอาล่ะ...สรุปเรื่องมันเป็นมายังไงค่อยๆเล่านะ..."คารินเปิดหัวข้อการสนทนา....

"เรียวนั่นสิฉันก้อยากรู้เจ้าเอกิเป็นคนขับหุ่นตัวนั้นจริงๆรึ..."เรียวถามฮานะด้วยท่าทีสนใจ...

"เป้นความจริงค่ะ...แต่ก่อนอื่นฉันต้อง..."ฮานะหลับตาแล้วเอ่ยออกมาประโยคสุดท้ายสร้างความฉงนให้กับเรียนวและคาริน...

"ต้องอะไรรึ..."คารินถามฮานะ....

โป็ก!...ฮานะเขกหัวเอกิอย่างแรงพร้อมตอบด้วยน่ายิ้มระรื่นว่า"ปลุกคุณเอกิค่ะ^^..."

ขณะเดียวกันหลังดวงจันทร์...

ในยานรบรูปทรงแปลกประหลดที่สะพานเดินเรือนายทหารสวมหน้ากากสีเทาได้นำเอาภาพมาให้ชายใส่หน้ากากสีดำดู...

"ท่านครับไม่ผิดแน่...มันมาที่โลกจริงๆ..."ทหารคนนั้นพูด...

"หึหึหึหึ...เป็นตามที่ฉันคิดจริงๆด้วย...เอาล่ะBw-01เป็นเสมือยพลุดอกแรกของงานเทศกาล..."ชายสวมหน้ากากสีดำพูดอย่างพอใจ....

"เตรียมเครื่องออกอกาศให้ฉันด้วย..."ชายสวมหน้ากากดำสั่งลูกน้อง...

"รอกก่อนะเฟรย์จาฉันจะยิงศรไปหาเธอ...หึหึหึหึ..."เขาหัวเราะอย่างพอใจ...

กลับมาทางพวกเอกิ...

"ก่อนอื่นฉันจะบอกพวกคุณไว้ก่อนนะค่ะว่าฉันไม่ใช้มนุษย์..."ฮานะพูด...ทำเอาทุกคนตะลึง

"แปลว่า...เธอเป็น..."เอกิเพ่อออกมาเบาๆก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความตกใจว่า...

"เธอเป็นนิวไทป์ใช้ไหม~~~~~~"เอกิพูดไม่ทันจบเรียวก็ค้านออกมาทันที่....

"ใครบอกล่ะคุณฮานะเป็นโคออดิเนเตอร์ต่างหากล่ะ..."

โป็ก!...เสียงโป็กดังขึ้นสองที่พร้อมกันจากฟีมือของคารินนั้นคือเหนือหัวเอกิและหนือหัวเรียว...

"ไปมั่วไกลๆได้ไหม..."คารินด่าเอกิและเรียว

"ฉันมีเลือดสีฟ้าฉันเป็นชาวมูค่ะ..."ฮานะตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ...

"นี่เธอก็มั่วไปกับเขาด้วยรึไงยะ!!!!!!!!!!!!"คารินตะคอกใส่ฮานะ

(จากผู้เขียนมุขข้างบนใครไม่เข้าใจแอดเมล์มาถามละกันนะครับ^^)

"เอาล่ะค่ะล้อเล่นนิดหน่อยเอง...ค่ะ..."ฮานะขอโทษคาริน...

"เอาล่ะอย่ามั่วให้มากนักนะคนเขียนฉันรู้ว่าต้องการยืดเรื่องแต่ใส่มุขแป็กแบบนี้เข้าไปมันก็ขายไม่ออกเหมือนกันนะ..."คาริบบ่นคนเขียน...

(เกี่ยวไรกับผมเนี่ย^^")

"ใช่แล้วค่ะฉันไม่ใช้มนุษย์...ฉันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า"บูรี"ค่ะ..."ฮานะพูดออกมาพร้อมพยามหลบสายตาที่ทุกคนจ้องมาอย่างตกใจที่เธอ...

"นานมาแล้ว...ในจักรวาลอันไกลโพ้น..."ฮานะเริ่มเล่าออกมา...

"มีดวงดาวที่ถุกปกคลุมไปด้วยดาวแข็งทั้งดาว...ดวงดาวดวงนี่ชื่อแอสการ์ด..."

"ในแอสการ์ดนั้นมีสิ่งมีชีวิตที่ชื่อวายเมอร์มีรูปร่างเป็นยักษ์ขนาดใหญ่..."

"วายเมอร์นั้นกำเนิดมาจากพลังของหินที่เรีกขานกันว่า"JustFinal""

"มีสีเขียวสุกสก่าวและส่องประกาย...หลับอยู่ใต้พืนพิภพของแอสการ์ด..."

"วายเมอร์นั้นอยู่คนเดียวเพียงลำพังบนเอสการ์ด"

"วันนึงวายเมอร์เกิดความเหงาอยากได้เพื่อนขึ้นมา..."

"วายเมอร์จึงไปขอร้องหินจัสไฟน่อล...ให้ช่วยสร้างสิ่งมีชีวิตนอกจากเขาขึ้นมาด้วย..."

"หินตอบรับคำขอของวายเมอร์โดยการที่ทำลายตัวเองเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย..."

"เมื่อวายเมอร์เอาเศษนั้นไปโปรยบนพื้นน้ำแข็งของแอสการ์ด...จึงได้เกิดสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าบูรีขึ้น..."

"ซึ่งรูปร่างก็ไม่ต่างจากมนุษย์อย่างพวกคุณนักหรอกค่ะ...ซึ่งนี่เป็นตำนานการกำเนิดชาวบูรี..."ฮานะอธิบาย...

"อืม...ก็พอเข้าใจอยู่หรอกนะเป็นเหมือนตำนานเทพอะไรพวกนั้นใช่มั้ย..."เรียวพูด...

"แล้วเรื่องของเธอล่ะ..."คารินถามฮานะ...

"ค่ะ...จะเล่าให้ฟัง..."ฮานะพยักหน้าพร้อมเริ่มเล่าต่อ...

"หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปอีกนานแสนนาน...วายเมอร์ได้ตายลงเหลือแต่เหล่าบูรี...."

"แล้วก็ผ่านมาอีกนับร้อยศตวรรษเหล่าบูรีสืบลูกสืบหลานกันมาเรื่อยมา..."

"จนมาถึงยุคของราชา"โอดิน""

"พระราชามีบุตรและธิดารวมกัน6คน..."

"คนโตชื่อ"โลกิ"เป็นคนที่ได้รับความเคารพยกย่องและนับถือเป็นอย่างมาก"

"ส่วนองค์ที่สอง,สาม,สี่และห้าเป็นแฝดหญิงล้วนทั้งหมด..."

"แต่ละคนหน้าตาและสีผมไม่เหมือนกันสักนิด..."

"คนที่สองผมสีดำนัตย์ตาสีเขียว..."

"คนที่สามผมสีแดงนัตย์ตาสีแดงอ่อน..."

"คนที่สี่ผมสีเหลืองนัตย์ตาสีน้ำเงิน..."

"คนที่ห้าผมสีฟ้านัตย์ตาสีแดง..."

"ส่วนคนสุดท้ายเป็นบุตรบุญธรรมของราชาโอดินเป็นเด็กชายที่มีแวตตาแปลกๆและดูเหม่อลอย..."

"แต่ว่าเรื่อง...ไม่คาดฟันก็เกิดขึ้น..."

"ลูกสาวคนที่สอง,สาม,สี่และน้องชายคนสุดท้องนั้นได้หายตัวไปอย่างลึกลับพร้อมกับองค์ราชีนีและคนรักของลูกชายคนโต..."

"สร้างความกังวลให้แก่ราชาโอดินและบุตรชายคนโตมากๆ..."

"หลังจากนั้นเวลาผ่านไปเรื่อยๆ..."

"เรื่องที่ไม่คาดฟันอีกครั้งก็ปรากฎขึ้น..."

"องค์ชายคนโตได้ทำการก่อกบฎต่อราชาโอดิน..."

"โดยอ้างว่าการหายตัวไปขององค์ราชีนีเป็นฟีมือของราชาโอดิน..."

"ราชาโอดินถูกสำเร็จโทษ..."

"ส่วนลูกสาวคนที่ห้านั่นหนีมาได้อย่างหวุดหวิดพร้อมกับของสิ่งนึงที่เป็นที่ต้องการขององค์ชายคนโตเป็นอย่างมาก..."

"แต่องค์ชายคนโตก็ติดตามไม่ยอมเลิกลา..."

"เธอหนีมาเรื่อยๆจนออกนอกแอสการ์ด..."

"ขณะที่เธอกำลังจะถูกจับกลางห้วงอวกาศนั่น..."

"ได้เกิดปาฎิหารขึ้น..."

"ทำให้เธอและสิ่งนั่นวาปลงมาที่ที่นึง..."

"นั่นก็คือโลก..."หลังจบประโยคนี่เรียวก็พูดออกมา...

"รึคนคนนั้นคือคุณฮานะ..."

"ใช่ฉันเองและและสิ่งสิ่งนั้นก็คือจัสติส..."ฮานะพูดออกมาด้วยแววตามุ่งมั่น...

"ดีที่จัสติสนั้นตกลงมาในป่า...ซึ่งมีโรงงานร้างแห่งนี่อยู่พอให้ไปซ่อนได้แต่ฉันก็ไม่มีพลังพอจะขับมันหรอก..."หลังพูดจบฮานะหันหน้าไปทางเอกิที่ก้มหน้านิ่ง...

"งั้นมังกรนั้นคงเป็นฟีมือของพวกที่จะมาตามล่าเธอละสินะ...."คารินถาม...

"ค่ะ...ไม่นึกว่าพวกนั้นจะตามมาได้เร็วขนาดนี่....ที่เหลือก็ต้องถามคุณเอกิแล้วละค่ะว่าเขาจะยอมสู้กับพวกนั้นรึปล่าว..."หันนะทอดสายตาไปอย่างเอกิ

"เอกิ..."ขณะะที่เรียวกำลังจะถามเอกิก็โดนขัดจังหวะด้วยเสียงเสียงนึง...

"คร่อก~~~~"เสียงกรนของเอกิดังออกมาแทรกนั้นเอง...

"ไอ้บ้า!!!!!!!!นี่แกหลับตลอดใช่มั้ย..."เรียวตะคอกใส่เอกิ...

"หืม...จบแล้วเหรอ..."เอกิพึมพำออกมาเบาๆ....

"คุณเอกิตกลงคุณจะขับหุ่นตัวนั้นไหมค่ะ..."ฮานะถามเอกิเบาๆ

"เอเรื่องนั้น...มัน..."เอกิเกาแก้มเบาๆขณะที่กำลังคิด

"คุณเอกิค่ะฉันเห็นคุนเพียงแค่แว็บเดียวก็เชื่อแล้วละค่ะ...ว่าคุณน่าจะควบคุมมันได้เพราะฉะนั้น..."ฮานะพูดพร้อมกำหมัดแน่น...

"ทำไหมถึงเลือกผม..."เอกิถามฮานะ...

"ไม่รู้สิค่ะ...แต่ว่าฉันก็แบ่งพลังไปให้คุณแล้ว...ผู้หญิงชาวบูรีสามารถแบ่งพลังให้กับสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นได้เพราะจัสติสต้องใช้ชาวบูรีควบคุมเท่านั้น..."เธอยิ่งกำหมัดแน่นขึ้นไปอีก...

"แต่แบ่งได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นละค่ะเพราะฉะนั้นถ้าคุณไม่ช่วยฉันก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว..."น้ำตาของฮานะเริ่มไหลออกมา...

"ขอตัวล่ะ..."เอกิตอบออกมาเบาๆพร้อมลุกขึ้นยืน...

"เอ๋...."ฮานะตกใจพร้อมหันไปมองเอกิ...

"เอกิ...รึว่านายจะปฎิเศษ"เรียววิ่งเข้าไปกระชากเสื้อเอกิขึ้น...

"เอกิคุง...นี่ไม่ใช้เรื่องของคุณฮานะคนเดียวนะนี่มันเป็นเรื่องของโลกใบนี้ด้วยถ้าเะอไม่ยอมขับมันละก็จะเกิดอะไรขึ้นรู้มั้ย..."คารินพยามกล่อมเอกิ...

"มันไม่เกี่ยวกับฉันนิ..."เอกิเอ่ยออกมาเบาๆ...

"ไอ้!!!"เรียวเตรียมเงื้อมหมัดชกใส่เอกิแต่...

เพียะ!....

เอกิโดนฮานะที่ร้องไห้จนขอบตาเป็นสีแดงตบเข้าอย่างจัง....

"ฉันเกียดที่สุด..."ฮานะตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดัง...

"เจ็บนะ..."เอกิบ่นออกมา...

"ก็แกสมควรโดนแล้วนิน่า..."เรียวกระชากเอกิขึ้นมาพร้อมตั้งท่าจะชกซ้ำ...

"นี่ๆ...ฉันยังไม่ได้ปฏิเศษนะ..."เอกิแยงขึ้นมาฮานะที่กำลังเช็ดน้ำตาอยู่หันมามองเอกิ...

"หมายความว่า...คุณ"ฮานะถามเอกิเบาๆ...

"ยินดีช่วยไงล่ะ...^^..."เอกิตอบพร้อมยิ้ม

"ค่ะ..."ฮานะร้องไห้ออกมาอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ใช้น้ำตาแห่งความเสียใจมันเป็นน้ำตาแห่งความดีใจต่างหาก....

โปรดติดตามตอนต่อไป

[SrwKung]

ตอนที่4"ความรักและความมุ่งมั่น"

จิ้บ...จิ้บ...เสียงนกตัวน้อยๆร้องเพลงอย่างร่าเริงเป็นสัญญาณบอกว่าเช้าวันใหม่มาถึงแล้ว

"สวัสดีครับท่านผู้อ่านผมเรียวเองครับเมื่อคืนบังเอิญหอพักที่เราพักนั่นถูกถล่มไปแล้วเราก็เลยต้องมาพักกันที่โรงงานร้างที่เป็นที่อยู่ของคุณฮานะครับ"
เรียวกำลังแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำเล็กๆในโรงงานเนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดเรียวจึงไม่ต้องรีบมากมายอะไรนักแต่...

"คารินส่งรีโมตมานะฉันจะดูเรื่องจมูกกลคนแปรทาก"
เสียงเอกิดังออกมาจากห้องรับรองของโรงงาน

"หนวกหูน่า...เวลาแบบนี้ยังจะมีเวลามาดูการ์ตูนอีกที่สำคัญคือเราต้องรู้ให้ได้ว่าทางรัฐบาลเขาคิดยังไงกับเรื่องเมื่อคืน...เพราะฉะนั้นสื่อเดียวที่รับรู้ได้ง่ายที่สุดตอนนี้คือทีวี"
คารินบ่นพร้อมพยามอธิบายให้เอกิเข้าใจ

"เรื่องนั่นช่างมันเถอะแต่ฉันอยากดูจมูกกลขนแปรทากนิ"
เอกิพยามออดอ้อนต่อไป...

"บอกว่าไม่ได้ไงเล่า"
คารินพูดออกมาด้วยความรำคาญเต็มทนก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวี

"แล้วที่เธอดูอยู่มันเป็นข่าวรึรายการที่พูดกันถึงเรื่องเมื่อคืนรึไง..."
เรียวที่เดินเข้ามาในห้องพุดขึ้นพลางส่งสายตาไปอย่างรายการที่คารินดูอยู่มันก็คือพวกลำครน้ำเน่าพล้อตซ้ำเดิมๆนี่เอง

"คารินขี้โกงฉันไม่ดูแล้วก็ได้ฉันจะไปดูแล้ว..."
เอกิบ่นแบบเด็กๆพร้อมเดินกลับห้องไป

คารินรอให้เอกิเดินกลับห้องไปจนเป็นที่เรียบร้อยแล้วจึงเปลี่ยนช่องทีวีอย่างรวดเร็ว
"ไชโยพึ่งมาพอดี...^^"
คารินอุทานออกมาเรียวที่กำลังง่วนอยู่กับอาหารเช้าที่ฮานะเตรียมใหหันมามองคารินด้วยท่าที่แปลกใจ

"อะไรเนี่ยเธอพึ่งบอกไม่ให้เอกิดูแล้วเธอกลับมาดูเนี่ยนะ..."
เรียวถามคารินพร้อมชี้ไปที่ทีวีซึ่งในจอเป็นเรื่องจมูกกลคนแปรทาก

"โถ่ฉันก็แหลไปงั้นแหละฉันอยากดูแต่ไม่อยากให้เอกิดูเข้าใจไหม..."
คารินตอบเรียว

"ทำไหมล่ะ..."
เรียวถามต่อ

"ก็คราวที่แล้วที่ฉันไปดูเรื่องนี่กับเอกิหมอนั่นคาราโอเกะซะดังเลย...ถ้าเสียงหมอนั่นดีก็ว่าไปอย่างแต่นายก็รู้นิเสียงเอกิมัน..."
คารินส่ายหน้าเล็กๆก่อนที่จะกลับไปสนุกกับทีวีต่อ...

"อืมเจ้าเอกิเนี่ย...ขี้เซ้า...ขี้เกียจ...หน้าตาไม่หล่อแถมยังบ้าๆบอๆมันจะหาแฟนได้มั้ยเนี่ย..."
เรียวนึกอยู่ในใจ

แต่ทั้งสองคนนั้นหารู้ไหมว่ามีคนคนนึงแอบจ้องมองพวกเขาอยู่ข้างนอก

ขณะเดียวกันทางด้านฮานะ
ฮานะซึ่งได้ออกมาเดินเล่นบนยอดเขาแห่งนี้กำลังมองพระอาทิตย์ด้วยท่าที่เหม่อลอย

"ออกมาเถอะฉันรู้ว่าเธออยู่แถวนี้..."
ฮานะเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าที่เหม่อลอยเบาๆ...

พรึ่บ..
หญิงสาวชุดดำใส่ชุดวีดำทั้งตัวซึ่งปิดหน้าเหลือแต่ตาไว้กระโดดออกมาจากมุมมืด...

"ท่านเฟรย์จารู้ตั้งแต่เมื่อไรว่าดิฉันมา..."
หญิงสาวคนนั้นเอ่ยถามฮานะ

"ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วล่ะฉันรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังจับตามองพวกเราอยู่..."
ฮานะหันหน้ามาทางหญิงสาวชุดดำ...

"เกรงว่าจะผิดคนแล้วล่ะค่ะเพราะดิฉันพึ่งมาถึงที่โลกเมื่อครึงชั่วโมงกว่านี่เอง...
หญิงสาวคนนั้นกล่าว

"แล้วมีธุระอะไรละ..."
ฮานะถามหญิงสาวคนนั้น

"ท่านคงจะทราบอยู่แล้วไม่ใช้รึค่ะ..."
หญิงสาวคนนั้นตอบพร้อมส่งสายตามาทางฮานะ

"เอาชีวิตฉันสินะ..."
ฮานะตอบพร้อมยิ้มอย่างท้าทาย

พรึ่บ!...
เพียงชั่วพริบตาหญิงสาวชุดดำคนนั้นก็พุ่งเข้าหาฮานะอย่างรวดเร็วพร้อมดึงมีดจากใต้แขนเสื้อจ่อที่คอฮานะ...

"ท่านคงรู้ใช่ไหมว่าท่านโลกินะกลัวท่าน...เพราะท่านเป็นหญิงสาวคนเดียวที่ทำให้จัสติสตื่นได้นอกจากนั้นยังสามารถดึงพลังสูงสุดของจัสติสออกมาได้ด้วย..."
หญิงสาวคนนั้นกล่าวประโยคเหล่านั้นน้ำเสียงเศร้าๆดูอาลัยอาวรรณ์

"เสียใจไหมล่ะ...ที่ต้องมาทำแบบนี้..."
ฮานะถามหญิงสาวคนนั้นเบาๆ

"ท่านเฟรย์จาท่านรู้ไหมถ้าเกิดพลังที่แท้จริงของจัสติสตื่นขึ้นมา...ไม่ใช้แค่ท่านโลกิที่จะถูกทำลายดาวดวงนี้ไม่สิจักรวาลนี่ต่างหากที่จะถุกทำลาย..."
หญิงสาวผู้นั้นเอ่ยออกมาด้วยความชิงชัง...

"วาลคิวเร่...ฉันเชื่อว่าเอกิไม่เอาพลังจัสติสไปใช้ในทางที่ผิดหรอก...อีกอย่างตอนนี่ฉันก็ยังไม่สามารถปลุกพลังจัสติสได้เต็มร้อยหรอกนะ..."
ฮานะอธิบาย...

"เพราะเหตุนั้นดิฉันถึงถูกส่งมาที่นี่ไง..."
วาลคิวเร่กล่าวตอบ...

ฮานะจ้องสายตาที่ชิงชังของวาลคิวเร่...ก่อนจะเอ่ยเบาๆว่า...
"จะทำอะไรก็เชิญ..."

ทางด้านพวกเอกิ...
เอกิกำลังนอนน้ำลายยืดอยู่ในห้องโดยไม่รู้เลยว่ามีบุคลผู้นึงแอบมองเขาอย่างกระตือรือร้น...

"(เอดิจังตอนนอนน้ำลายืดนี่น่ารักชะมัดเลย...เกือบห้ามใจตัวเองไม่ไหวแล้ว....)"
บุคลที่แอบมองเอกิคิดในใจ...

ในขณะนั้นเอกิก็ละเมอออกมา...
"แจ๊บๆ...กินไม่หวแล้ว..."

"(น่ารัก...ห้ามใจตัวเองไม่ไหวแล้ว...)"
ในที่สุดบุคลผู้นั้นก็หมดความอดทนพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ไกลๆกระโดดทะลุหน้าต่างร้าวของห้องเอกิเข้าไป...

เพล็ง!...เสียงกระจกแตกปลุกให้เอกิตื่นขึ้นทันที่พร้อมเสียง...
"เอกิจ๋า!!!!!!!!"

สาวน้อยผมยาวสีแดงนัตย์ตาแดงกระโดดทะลุหน้าต่างเข้ามากอดเอกิ...
"เฮ็ย...เธอเป็นใคร..."
เอกิตกใจในการกระทำของสาวน้อยคนนี่...

"แฟนเธอไงจ๊ะที่นี่เข้ามาใกล้ๆให้ฉันจูบหน่อยสิ..."
สาวน้อยคนนั้นยิ้มอย่างอ่อนหวานพร้อมหลับตาและยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเอกิ...

"เฮ็ยๆนี่อะไรเนี่ย..."
ไม่ทันที่เอกิจะพูดจบเขาก็โดนตบอย่างแรง...

"ว้าย...อะไรนะตัวเองเขายังไม่พร้อมจูบเลยนะ..."
สาวน้อยคนนั้นทำหน้าเอียงอาย...

"อย่าเล่นมุขพูดเองเอ่อเองได้มั้ย..."
เอกิบ่น...

"เฮ้...เอกิ...เกิดอะไรขึ้น...."
เรียวกับคารินวิ่งเข้ามาในห้องพอดี...

"เวนดี้นี่น่าทำไหมเธอ..."
คารินตกใจเมื่อเห็นสาวน้อยผมแดง...

"อ้าวพี่คารินสวัสดีค่ะ..."
เวนดี้กล่าวสวัสดีกับคาริน

ที่ห้องนังเล่นในโรงงาน...

"คือว่าเมื่อวานหอพักมันพังเพราะตัวประหลาดก็เลยคิดว่าจะลองไปพึ่งพี่ดูแต่ไม่เจอพอมาวันนี้ก็ออกตามหาพี่บังเอิญมีคนบอกว่าพี่ขึ้นไปบนภูเขาก็เลยลองมานะค่ะ..."
เวนดี้อธิบาย...

"เริ่องนั้นพอเข้าใจอยู่หรอกแต่ทำไหมจู่ๆถึงได้เข้ามากอดตาเอกิล่ะ..."
คารินถามพร้อมหันไปทางเอกิที่นั่งหลับ...

"พี่ไม่รู้รึค่ะ...หนูนะเป็นแฟนตัวยงของเอกิคุงเชี่ยวนะค่ะจะบอกให้..."
เวนดี้ตอบหร้อมทำหน้าชื่นชมบนอายไปทางเอกิ...

"เจ้าเอกิเนี่ยนะ...มันมีดีตรงไหน..."
เรียวถามแวนดี้พร้อมส่งสายตาอนาจไปทางเอกิ...

"คุณนี่ไม่รุ้อะไรเลยนะค่ะ...รู้มั้ยค่ะคุณเอกินะทั้งฉลาดทั้งเก่ง...สถิตินอนของคุณเอกินะถูกเอาไปลงในกิเนสบุคด้วย...."
เวนดี้บรรยายสรรพคุณของเอกิ...

"เฮอะๆ...เอาเถอะๆ..."
เรียวอืมระอาจนไม่พูดต่อ...

"แล้วสรุปจะเอายังไงล่ะ..เวนดี้..."
คารินถามเวนดี้อีกครั้ง...

"ก็คงต้องขออยู่กับพี่นั่นแหละค่ะ..."
เวนดี้ตอบพร้อมยิ้ม...

เมื่อได้ยินคำนี้คารินถึงกับหน้าถอดสีหันไปกระวิบกับเรียวเบาๆว่า...
"แย่ล่ะยัยเวนดี้ยิ่งเก็บความลับไม่เก่งด้วย...ถ้าให้อยู่ที่นี่บางที่เรื่องจัสติส..."

"แล้วจะทำยังไงล่ะ..."
เรียวกระซิบตอบเรียว...

"ปรึกษาฮานะก่อนดีไหม...รึไม่ก็ไล่ให้กลับไป..."
คารินเสนอความคิด...

"ผมว่า...เราควร..."
ขณะที่เรียวกำลังจะกระซิบตอบนั้นเข้าได้ยินเสียงเวนดี้ตะโกนมาจากทางโกดังเก็บจัสติสว่า...
"ว้าวหุ่นยนต์ตัวเมื่อคืนนิ..."

"ไม่~~~~~~~~~"
เรียวกับคารินตะโกนออกมาพร้อมกัน...
กลับไปทางด้านฮานะ...

"วาลคิวเร่เธอ...ทำไหม..."
ฮานะอุทานออกมาเมื่อเห็นวาลคิวเร่เอามีดเสียบท้องตัวเอง...

"ดิฉันไม่อาจฆ่าท่านได้...ขอโทษด้วยท่านโลกิ..."
วาลคิวเร่กล่าวออกมาเบาๆ...

ฮานะรีบวิ่งมาดูอาการวาลคิวเร่...
"ท่านฮานะไม่ต้องสนใจดิฉันหรอกคนทรยศที่ทรยศต่อท่านและราชาโอดินสมควรโดนแล้ว..."

"เธอไม่ได้ทรยศ...เธอแค่ทำตามคำสั่งที่ท่านพ่อสั่งไว้ทำนั้นเอง..."
ฮานะพูดแย้งวาลคิวเร่น้ำตาเริ่มคลอใบหน้าเธอ...

"คำสั่งของราชาโอดินคือให้ติดตามและทำตามท่านโลกิทุกอย่าง...บัดนี้คำสั่งนั่นได้ลุล่วงแล้ว..."
วาลคิวเร่บอกฮานะ...

"วาลคิวเร่!...อย่าพึ่งไปนะคุณนะเป็นเหมือนแม่ที่คอยดูแลฉันนะ"
ฮานะตะโกนบัดนี้น้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมาแล้ว...

"ท่านฮานะไม่ต้องร้องไห้เพื่อดิฉันหรอกค่ะ...ท่านฮานะช่วยฟังคำขอสุดท้ายของฉันได้ไหม..."
วาลคิวเร่ขอฮานะที่ร้องไห้สะอืนอยู่...

"ว่ามาสิ...ฉันจะทำให้ทุกอย่างด้วย..."
ฮานะตอบพร้อมเช้ดน้ำตา...

"ช่วยท่านโลกิด้วย...ช่วยท่านโลกิให้หลุดพ้นจากอำนาจมืดที่ควบคุมเขาอยู่ด้วย...ช่วยทำให้ท่านโลกิกลับมาเป็นท่านโลกิคนเดิมด้วย..."
หลังสิ้นเสียงวาลคิวเร่ก็สิ้นใจไป...เหลือแต่เพียงเสียงสะอื้นของฮานะเท่านั้น...

ตูม!.....

ทันใดนั้นก็มีอุกบาตลูกนึงตกลงมาในเขตเมืองพร้อมๆกับการปรากฎตัวของหมีสีเทาขนาดยักษ์...

"Bw...นี่น่า..."
ฮานะอุทานเมื่อเห็นมัน

ทางด้านเอกิ...

"ศัตรูรึ..."
เรียวพึมพำเมื่อเห็นหมีตัวนั้นกำลังทำลายเมือง...

"ฉันจะไปเอาจัสติส..."
เอกิที่ตื่นขึ้นมาพอดีเขารีบวิ่งไปที่โรงเก็บหุ่น...
ที่โรงเก็บหุ่นคารินที่กำลังอธิบายเรื่องจัสติสให้เวนดี้ฟังแต่ตอนนี้ก็ต้องหยุดอธิบายสักครู่เนื่องจากการโจมตีของหมียักษ์ตัวนั้น...

"คุณคารินเปิดประตูโรงเก็บด้วยครับด้วยครับ"
เอกิตะโกนบอกคารินพร้อมกระโดดเข้าค็อกพิดของจัสติส...

"คุณเอกิ..เป็นคนขับหุ่นตัวนั้นเหรอ..."
เวนดี้อุทานออกมาเมื่อเห็นเอกิกระโดดเข้าไปในค็อกพิด...

ในค็อกพิด..
"สวัสดีอาสึกะเอกิ..มีเรื่องอย่างนั้นรึ..."
จัสติสทักทายเอกิ...

"อือ...ไม่มีคุรฮานะฉันจะใช้นายได้รึเปล่า..."
เอกิถามจัสติส

"ถึงไม่มีท่านเฟยร์จาก็ไม่เป็นอะไร..."
จัสติสตอบ...พร้อมเปิดระบบ...

"ดีล่ะไปกันเลยจัสติส..."
เอกิพูด....

จัสติสวิ่งออกจากโรงงานไปพร้อมพุ่งทะยานขึ้นฟ้าเข้าหาหมีตัวนั้น....

โปรดติดตามตอนต่อไป

[SrwKung]

ตอนที่5"JusticeFlash"

"ย้าก~~~~~~~~~"
เอกิร้องออกมามาพร้อมบังคับจัสติสต่อยเข้าที่หมียักษ์ตัวนั้นเต็มๆจนมันเซ....

"ฉันจะปกป้องทุกๆคนเอง"
เอกิพูดไปพร้อมบังคับจัสติสไปชกใส่ท้องหมียักษ์ตัวนั้นซ้ำจนมันกระเด็น...

"เป็นยังไงล่ะ..."
เอกิกล่าวพร้อมดูสภาพหมียักษ์ตัวนั้นที่ค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างเซๆ

"ว้าก!!!!"
เอกิยิงหมัดจากมือซ้ายใส่หมียักษ์ตัวนั้นตอนที่มันกำลังมึนๆ

ปัง!...

คราวนี้ไม่ล้มแล้วลุกไม่ขึ้นอีกเลย....

"สำเร็จ.."
เอกิพูดขึ้น...

"ไม่...มันง่ายไป..."
เสียงจัสติสดังขึ้นมา....

พรึ่บ...ทันใดนั้นหมียักษ์ตัวนั้นก็ลุกขึ้นมาแววตาของมันเป็นสีแดงจัด....

"หนอยยังไม่ตายอีกรึงั้นก็"
แต่ก่อนที่เอกิจะทันได้ทำอะไรหมียักษ์ตัวนั้นก็พุ่งเข้ามาใส่เขาอย่างบ้าคลั่งพร้อมเอากงเล็บมาข่วนใส่จัสติส...

ตึง...ตึง...ตึง...
จัสติสโดยหมีนั้นอัดใส่เป็นชุดด้วยสภาพที่ทำอะไรไม่ได้...

"ชิ..มันอัดแรงจริงๆ...แถมเป็นชุด..แบบเนี่ยจะทำยังไง"
เอกิบ่นออกมา...

ตึง...ตึง...ตึง...

"ใจเย็นก่อนอาสึกะเอกิแรงแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก..."
เสียงของจัสติสดังขึ้น...

"อืมแล้วเราจะตอบโต้มันยังไง...."
เอกิพยามนึกหาทาง....

"ใช้JusticeFlashสิ..."
เสียงของจัสติสดังขึ้นมาอีกครั้ง...

"จัสติสแฟลชงั้นรึ...."
เอกิพึมพำออกมาเบาๆ...

"ใช่จัสติสแฟลชมันคือการเปล่งพลังงานของจัสติสออกมาในรูปของแสงมันไม่สามารถทำอันตรายศัตรูได้แต่มันอาจทำให้มีโอกาศโจมตี"
จัสติสอธิบาย...

ตึง...ตึง...ตึง...
เสียงกระแทกกงเล็บของหมียักษ์ตัวนั้นดังขึ้นไม่ขาดทำให้เอกิต้องตัดสินใจทันที่...

"ดีล่ะ...เป็นไงเป็นกัน..."
เอกิตะโกนออกมา

ทางด้านฮานะ

ฮานะเองนั้นได้รีบกลับมาที่โรงงานร้างพร้อมร่างไร้ชีวิตของวาลคิวเร่...

"คุณฮานะครับเกิดเรื่อง...เอะเธอคนนี่คือ..."
เรียวอุทานออกมาเมื่อเห็นฮานะแบกวาลคิวเร่มาด้วย...

"เรื่องมันยาวนะจ๊ะแต่ว่าเธอคนนี่ตายไปแล้วแต่ก็ได้พลังของฉันช่วยทำให้ยังพอมีลทหายใจอยุ่แต่แผ่วๆเท่านั้นแหละ..."
ฮานะอธิบาย...

"แล้วจะให้พวกฉันทำอะไรล่ะ..."
คารินถามฮานะ...

"เข้าไปข้างในก่อนเถอะ...."
ฮานะบอกทุกคน...

ในโรงงานฮานะวางร่างของวาลคิวเร่ลงกับพื้นแล้วไปนังคุกเข้าอยู่ข้างๆพร้อมกรีดมือตัวเองให้เลือดไหลออกมา...

"ฮานะซังทำแบบนี้ทำไหม...ครับ..."
เรียวถามฮษนะด้วยท่าที่สงสัย...

"บางที่เลือดของเธออาจจะมีพลังรักษาก็ได้นะอาจช่วยสมานแผล...."
เวนดี้ตั้งข้อสันนิฐาน...

"นี่ๆเวนดี้ฮานะเธอไม่ใช้ฮายาเมะในเรื่องมืออสูรล่าปีศาสนะทำแบบนั้นได้ซะที่ไหนเล่า..."
เรียวพยามอธิบาย...

"อย่างที่ผู้หญิงคนนั้นพูดแหละเรื่องของฉันมีพลังรักษาช่วยรักษาบาดแผลได้..."
ฮานะอธิบาย...

"หา...เธอเป็นเงือกรึไง...งั้นวาลคิวเร่ได้เลือดเธอไปก็ต้องโง่ไปพักนึงแบบนูเบอะจิ"
เรียวอุทานออกมาพร้อมทำหน้าไม่เชื่อในสิง่ที่เขาเห็นแต่ก็โดนคารินโป็กใส่1ที่...

"เวลาแบบนี้แกยังจะมาเล่นมุขอีก...เรื่องนี่ไม่ใช้การ์ตูนตลกนะ...."
คารินบ่นใส่เรียว...

"โถ่...อย่างน้อยก็ดีกว่าตลกแบบคุโรมาตี้ละน่ะ...."
เรียวบ่นคาริน...

โป็ก!...
เสียงโป็กดังขึ้นบนหัวเรียวอีกครั้ง

"คุณทั้งสองคนคะเงียบหน่อยจะได้ไหมค่ะ...ฉันต้องใช้สมาธิ.."
ฮานะตะคอกทั้งคู่....

เมื่อคารินและเรียวเงียบลงแล้วเลือดของฮานะก็ได้หยดลงบนแผลของวาลคิวเร่...พริบตานั้นแผลของเธอก็สมานกันเหมือนเดิม...

"สุดยอดอย่างกับการ์ตูนแนะ..."
เรียวอุทานออกมา

"นี่มันฟิกไม่ใช้การ์ตูนนะ"
เวนดี้พูดแยงเรียว...

ทางด้านเอกิ...

"เอาละอาสึกะเอกิพอเข้าใจวิธีการใช้จัสติสแฟลชแล้วสินะ..."
จัสติสถามเอกิ...

"อืมๆพอเข้าใจอยู่หรอกนะของแบบนี้ไม่ง่ายยิ่งกว่าขับกันดั้มอีกแต่..."
เอกิพูดพลางหรี่ตาลง...

"แต่อะไรรึอาสึกะเอกิ..."
จัสติสถามเอกิ...

"ชื่อมันเห่ยจริงๆ...ไม่ใช้ท่าของขบวนการแฟลชแมนนะ..."
เอกิบ่นจัสติส...

"แล้วอยากให้เรียกว่าอะไรล่ะ...อาสึกะเอกิ..."
จัสติสถามเอกิ...

"มันต้องจัสติสไชร์สปาค..."
เอกิพูดพร้อมตาเป็นประกาย...

"เห็ย..."
จัสติสพูดออกมาเบาๆ...

"เห่ยนายมีสิทธิอะไรมาว่าฉันงั้นเปลี่ยนใหม่เป็นเหนือฟ้าใต้เหล้า..."
ขณะที่เอกิกำลังจะพูดก็โดนจัสติสพูดสวนไว้ก่อนว่า...
"แกเป็นริวเซย์รึไง..."

"แล้วจะเอาชื่ออะไรดีล่ะ..."
เอกิถามจัสติส....

ตึง...ตึง...ตึง...
หมีควายตัวนั้นก็ทำการโขมตีจัสติสต่อไปถึงแม้จะทำอะไรไม่ได้เลยก็ตาม...

"จัสติสไลท์ชื่อนี่ก็ดีนะ..."
จัสติสเสนอความเห็น...

"ไม่เอาฉันเกียดไลท์มันโรคจิตถ้าเป็นจัสติสมิสะละก็เอา..."
เอกิตอบห้วนๆ

"รู้แล้วกาโอไกก้าแฟลชไง..."
เอกิเสนอ...

"นี่มันจัสติสนะไม่ใช้กาโอไกก้า..."
จัสติสเตือนเอกิ....

"หนอย...ฉันคิดชื่ออะไรไม่เวิกค์ใช่ไหมเดี้ยวก็แตกซีดใส่ซะหรอก..."
เอกิขู่จัสติส...

"งั้นชื่อเอาเป็น..."
แล้วจัสติสก็เริ่มเสนอฃื่อมาเรื่อยๆ

"ไกเซอร์แฟลชล่ะ"

"ไม่เอาไม่เท่"

"เกรทไลท์"

"บอกแล้วว่าไม่เอาไลท์"

"เซโอไรเมอร์อาคาริ"

"ไม่เอาชื่อยาว"

"แล้วนายจะเอาชื่ออะไรกันแน่..."

"บอสโรบ้อทแฟลชดีไหม..."
เอกิเสนอความเห็นแต่ก็โดนค้านจากจัสติสและก็คนแต่ง....

"งั้นจะเอาชื่ออะไรดีล่ะคนเขียน...."
เอกิถามคนเขียน...

"รูริแฟลช"
SrwKungตอบอย่างมั่นใจพร้อมตาเป็นประกาย

"ไม่เอาเฟ้ย!!!!"
เอกิไรเดอร์คิกคนเขียน

ทางด้านหมีควายที่ดูทั้งสองคนเถียงกันอยู่นั้นก็เดินเข้ามาสะกิดจัสติสเบาๆแล้วพูดว่า...
"เสร็จเมื่อไรเรียกด้วยจะนอน..."

"เอาละนึกได้แล้วชื่อแหละเวิกค์ที่สุด..."
เอกิอุทานออกมา....

"ชื่ออะไรรึอาสึกะเอกิ..."
จัสติสถามเอกิ

"จัสติสแฟลช"
เอกิพูดตาเป็นประกายทุกคนอึ่งไปพักนึงก่อนที่จะ....

"มันก็ชื่อเดิมไม่ใช้รึ!!!!!!"
ทุกคนพร้อมใจกันด่าเอกิ....

"เอาละๆมั่วมาครึ่งเรื่องแล้วรีบๆจัดการให้จบซะที่เถอะ..."
เอกิพูดออกมา...

"JusticeFlash!!!"
พริบตานั้นจัสติสก็ส่องแสงเป็นประกายแฟลชทำให้หมีความยตัวนั้นชะงักเอกิได้ที่จึงขกใส่หน้าหมีตัวนั้น....

"ย้าก!!!!"
เอกิตะโกนพร้อมยิงจัสติสบีมใส่หมีตัวนั้น....

"อ้าก~~~~"
หมีตัวนั้นร้องอย่างโหยหวนก่อนจะล้มลงไปนอนตายกับพื้น...

"สำเร็จชนะแล้ว...แต่..."
เอกิทำหน้าเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้....

"อะไรอีกล่ะอาสึกะเอกิ..."
จัสติสถามเอกิ...

"ถ้าเราใช้โอกาศตอนที่เราเถียงกันจัดการมันนี่มันจะไม่ง่ายกว่ารึ"
เอกิพูด...

"นั่นสิ..."
จัสติสตอบ...

หลังจากนั้นทั้งสองก็อุทานออกมาพร้อมกันว่า...
"แล้วฉันจะโง่เถียงกับนายทำไหมอยู่ตั้งนานสองนานล่ะ(ฟะ)"

ขณะเดียวกัน ณ ยานรบที่จอดอยู่หลังดวงจันทร์

"ดูเหมือนBw-02จะทำงานล้มเหลวนะครับ..."ลูกน้องคนนึงรายงายชายใส่หน้ากากดำซึ่งเขาก็คือโลกิ...

"ไม่เป็นไรนี่เป็นแค่ออเดริฟนะอาหารจานหลักนะมันต้องเก็บไว้หลังๆ..."
โลกิพูดอย่างสำราญใจ...

"แต่ท่านนีโอครับ..."
แต่ในขณะที่ลูกน้องคนนั้นกำลังจะพูดต่อเขาก็โดนนีโอเอ็ยโลกิหยิบเอาเอ็กคาลิบลอกค์ของโดคุโระมาฟาดหัวพร้อมพูดว่า
"ฉันไม่ใช้นีโอเฟ็ยฉัน ลาอูเลอ คลูเซ่เอ็ยฉันโลกิ..."

"เอาละ...ตอนต่อไปนั้นแหละอาการจานหลัก..."

โปรดติดตามตอนต่อไป

[SrwKung]

ตอนที่6"งานแข่งกีฬาที่ผลิกผัน(ตอนที่1)"

"สวัสดีครับทุกคนผมเรียวเองครับในที่สุดเราก็มาโรงเรียนเหมือนปกติอีกครั้งได้ราวๆ1อาทิตย์แล้วครับ..."

"ช่วง1อาทิตย์นี่ไม่มีพวกสัตว์ประหลาดมาโจมตีเลย...ทำให้เอกินะว่างพอดูครับ...จริงๆแล้วการบ้านมีเป็นภูเขาจนคนอื่นเครียดแต่หมอนี่มันยังหลับอยู่ในห้องเรียนอยู่ได้เห่อให้ตายสิ"

"แต่ถึงอย่างนั้นช่วงนี้ก็มีเรื่องที่ชวนให้ไม่เครียดอยู่อย่างนึงนั่นคืองานแข่งกีฬาของโรงเรียนนั่นเอง...."

"คนต่อไป...เรียวตาเธอแล้วนะ"
เสียงของอาจาร์พละของโรงเรียนเจเนซิสทำให้เรียวตื่นจากการนั่งเหม่อ...เพราะต่อไปถึงตาเขาวิ่งแล้ว..."

"เรียวโชว์ให้ทุกคนดูเลยว่าความเร็วขั้นเทพนะเป็นไง..."
คารินส่งเสียงเชียร์เรียวขณะที่เรียวกำลังเดินไปที่ลู่วิ่ง....

"วางใจได้ไม่ทำให้ผิดหวังแน่คาริน..."
เรียวตอบท่าทางเบื่อๆและ....

"3"
"2"
"1"

"ไป!"
หลังสิ้งเสียงอาจาร์พละเพียงเสี้ยววินาที่เรียวก็สปีดออกตัวไปด้วยความเร็วทันที่...

"ว้าวเรียวคุงเร็วจัง...."
เวนดี้อุทานออกมาเมื่อเห็นเรียววิ่งทิ้งห่างคนอื่นตั้งแต่แรก

"เท่จังเลยค่ะ...."
สาวน้อยผมเหลืองตาสีฟ้าใสคนนึงที่ยืนอยู่ข้างๆเวนดี้เอ่ยขึ้น....

"เมเนียนี่เธอคงจะไม่ได้หลงปิ้งเจ้าบ้าเรียวหรอกนะ"
เวนดี้ถามเด็กผู่หญิงผมสีเหลืองที่ชื่อเมเนีย...

"โถ่พี่เวนดี้...หนูนะจริงๆแล้วมีคนที่ชอบแล้วนะค่ะ..."
เมเนียตอบอย่างอายๆ

"อาฮ้า...ไดสึอิคุงใช่มั้ย..."
เวนดี้พูดด้วยเสียงอันดังทำให้คนรอบข้างได้ยิน...

"พี่พูดเบาๆหน่อยก็ได้ค่ะ..."
เมเนียหน้าเสียพร้อมกำลังบอกเวนดี้ด้วยท่าที่ลนลาน...

"เอาน่าอย่างน้อย...เมเนียยังรสนิยมดีกว่าใครบ้างคนละกันนะที่บ้าเอกิ..."
คารินพูดขึ้นบ้าง...

"หา...คนอย่างเวนดี้เนี่ยนะชอบเอกิ..."

"ไอ้หมอนั่นมันมีดีตรงไหน..."

"เวนดี้จังคนอื่นยังมีดีกว่เจ้าเอกินะ..."

คำพูดเหล่านี้คือ1ในบรรดาเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นเมื่อคารินพูดออกไป...

"พี่ทำอะไรเนี่ย!!!!!!!"
เวนดี้โกรธคารินจนหน้าแดง....

"เอาน่าสนุกๆไงอย่าซีเรียส..ฮาฮาฮา"
คารินอธิบายพร้อมหัวเราะ...

"พี่...ตาย~~~~"
เวนดี้กระโจนใส่คารินหลังจากนั้นก็ตามด้วยเสียงวางเงินพนันกันยกใหญ่
(เด็กดีไม่ควรเอาตามนะจ๊ะ)

"ง่า...พวกพี่ๆหยุดกันได้ไหม..."
เมเนียพยามเข้าไปห้าม....

ใกล้ๆนั้นเอกิกับเด็กผู้ชายผมสีแดงอ่อนๆที่กำลังดูเหตุกราณ์นี่อยู่

"นี่ๆไดสึอิเมเนียหน้าตอนตกใจเวลาทำอะไรไม่ถูกนี่ดูน่ารักจังเเลยนะว่าไหม"
เอกิพูดออกมาด้วยท่าทางสลึมสลือ....

"อะ...ก็น่ารักนะครับ...."
เด็กผู้ชายผมแดงอ่อนที่ชื่อไดสึอิตอบ

"นายก็ชอบเมเนียสินะ..."
เอกิถามต่อด้วยท่าทางสลึมสลือ...

"คุณเอกิ...ครับผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกลับเธอนะครับ..."
ไดสึอิตอบเอกิด้วยท่าทางอายสุดๆ

"น่าๆถ้าต่างฟ่ายต่างชอบกันก็ไม่น่ามีปัญหานะ"
เอกิกล่าวพร้อมกับพลักไดสึอิไปชนเมเนีย...

"อะ...ไดสึอิคุง...มีอะไรเหรอจ๊ะ..."
เมเนียถามไดสึอิด้วยท่าทางอายๆ...

"คือเอ่อ...คือ...ผม..."
ไดสึอิหน้าแดงเป็นลูกตำลึงจนพูดไม่ออกเมเนียเองก็ด้วย...

"คือไดสึอิคุงจริงๆแล้วฉันเองก็มีเรื่องที่อยากจะบอกเธอเหมือนกันนะ..."
เมเนียพูดออกมาเบาด้วยน้ำเสียงเขินอาย

แต่ก่อนที่เมเนียจะทันได้พูดสาวน้อยผมสีฟ้าอ่อนผูกผมสองข้างก็มาสะกิดเมเนียเบาๆพร้อมถามว่า
"แล้วสรุปไม่ไปหยุดสองคนนั้นรึ..."

"หว่า...แย่แล้ว...ขอบคุณที่เตือนนะรูริจัง...."
เมเนียขอบคุณรูริพร้อมกลับไปห้ามต่อปล่อยให้

"Baka...."
รูริพูดขึ้นมาอย่างเบื่อๆ

"คนต่อไป...ไดสึอิตาเธอ..."
อาจาร์พละเรียกไดสึอิ...

"ครับๆ...."
ไดสึอิขานรับพร้อมวิ่งไปที่ลู่...

"ไดสึอิคุงสู้เขานะ..."
เมเนียส่งเสียงเชียร์...

"ครับ..."
ไดสึอิหน้าแดงพร้อมขานรับอย่างมีชีวิตชีวา...

"เหอะ...คนเขียนปล่อยไว้อย่างนี้จะดีรึ..."
คารินถามคนเขียนที่กำลังนั่งปั่นฟิก

"มีอะไรรึ..."
SrwKungถามคาริน...

"ปล่อยไว้อย่างนี่มันจะเป็นฟิกรักวัยรุ่นแทนหุ่นซูเปอร์นะ...."
คารินตอบพร้อมทำหน้าเบื่อๆ...

"เอาละเข้าที่..."
อาจาร์พละตะโกนขึ้นมา

"3"
"2"
"1"

"ไป!"
หลังสิ้งเสียงอาจาร์พละเพียงเสี้ยววินาที่ไดสึอิก็สปีดออกตัวไปด้วยความเร็วทันที่...

"ไดสึอิ...ไม่น่าเชื่อ..."
เวนดี้อุทานออกมา...

"ยอดไปเลยไดสึอิคุงไม่นึกว่าจะวิ่งเร็วแบบนี้...."
เมเนียทำหน้ากระตือรือร้นพร้อมกล่าวชม...

"(หึหึหึ)"
ไดสึอิหัวเราะอย่างมีชัยอยู่ในใจและแล้ว....

โครม!!!!
ห้องพยาบาล

"ยอดไปเลยนะวิ่งอยู่ๆแล้วล่มหน้าคว่ำเนี่ย..."
เอกิพูดแซวเอกิที่กำลังให้รูริทายาที่หัวให้...

"ขอโทษนะจ๊ะไดสึอิคุงถ้าฉันไม่เชียร์เธอจนเธอพยามอวดเท่ให้ฉันดูก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอกขอโทษจริงๆนะค่ะ"
เมเนียพูดขอโทษไดสึอิ...

"ไม่เป็นไรหรอกเมเนียจัง(เอ..แต่ไม่ชอบประโยคขอบคุณแบบนี้ซะเท่าไร...)"
ไดสึอิพูด...

"อืมหัวกระทบกระเทือนอีกระวังจะโง่กว่านี้นะปกติก็ไม่ค่อยจะมีสมองอยู่แล้วนิ...."
รูริพูดขึ้นมาด้วยท่าที่เฉยเมยขณะเอายาป้ายที่หัวของไดสึอิ....

"อย่าพูดความจริงเลยรูริจัง..."
เรียวแซวไดสึอิ...

"ง่า...สำหรับผมมันไม่ขำนะครับ...."
ไดสึอิตอบด้วยท่าที่โกรธๆ

"อะ...จริงสิว่าแต่ว่ามะรืนนี่แล้วสินะที่จะคัดตัวนักวิ่งลงแข่งงานกีฬานะ..."
เวนดี้ถามเมเนีย....

"อืม...รุ่นพี่คามินะเขาเป็นแชมป์ตลอดเลย..."
เมเนียพูดด้วยท่าที่ทึ่งๆ...

"แล้วปีนีรุ่นพี่คามิจะลงอีกรึปล่าวล่ะ...."
คารินถามมั้ง...

"อืมคงไม่หรอกรุ่นพี่เขาจะย้ายโรงเรียนไปพรุ่งนี่แล้วล่ะ..."
เมเนียตอบพร้อมทำหน้าเศร้าๆ...

"หา...ทำไหมคนเท่ๆอย่างรุ่นพี่คามิถึง..."
คารินทำหน้าตาช้อกสุดขีด....

"โถ่ไม่น่าไปเลยอุตสาห์แอบปิ้งเป็นเบอร์2รองจากเอกิ...แง่ๆ"
เวนดี้พูดพร้อมน้ำตา

"เอ่อ..คืออย่าหาว่าผมเชยนะครับรุ่นพี่คามินี่เขาเป็นใครรึครับ..."
ไดสึอิถามขึ้นมาเบาๆทำเอาสามสาวทั้งสามที่กำลังเศร้าหันมามองไดสึอิดูสายตาเคืองๆ....

"อะไรกัน...ไดสึอินายไม่รู้จักรุ่นพี่คามิรึไง..."
เรียวถามไดสึอิ....

"คามิมาคุมิอยู่ปี3ห้องAของโรงเรียนเจเนซิสเรียนท็อปเป็นนักวิ่งระดับประเทศ...นอกจากนั้นยังได้รับความนิยมในหมู่สาวๆด้วย..."
รูริอธิบาย...

"ฉันนะชอบรุ่นพี่มากๆเลยรู้ไหม..."
เมเนียตอบพร้อมทำท่าอายๆ(ปฎิกริยามากกว่าไดสึอิอีกครับ)

คำพูดนี่ทำเอาไดสึอิช้อกไปเลย...
"(ชอบรุ่นพี่มากๆ...)"ไดสึอินึกเพ่ออยู่ในใจ...

"(ชอบมากๆ)"
"(ชอบมากๆ)"
"(ชอบมากๆ)"

"เอ่อ..ไดสึอิยังอยู่รึเปล่า...."
เอกิถามไดสึอิพร้อมกับเหวี่ยงมือไปมาหน้าไดสึอิ....

"นี่ๆพวกผู้หญิงเข้าไปกันแล้วนะ...."
เรียวพูด...แต่ไดสึอิก็ยังไม่หายช็อค....

"ไปซะแล้ว..."
เอกิพุดขึ้นพร้อมกับลากไดสึอิออกจากห้องพยาบาล...

"Baka"
รูริเอ่ยออกมาเบาๆด้วยท่าที่เบื่อๆ

ตกเย็นหลังเลิกเรียน....

"เห่อ....หมดไปอีกหนึ่งวัน..."
เรียวบ่นออกมาขณะเก็บของเตรียมกลับบ้าน...

"เรียวสรุปนายมาเรียนรึมาเพื่อกินข้าวเที่ยงกันแน่..."
คารินถามเรียว

"ทั้งสองอย่างและแต่เน็นหนักไปทางข้าวเที่ยง..."
เรียวตอบคาริน...

"นายนี่มัน...เอาเหอะฉันรู้มาตั้งนานแล้วว่านายเป็นแบบนี้...."
คารินตอบเรียวพร้อมกุมขมับ...

"เอาน่า...ไหนๆก็ไหนๆวันนี้ฉันพาไปเลี้ยงราเม็งนะเอามั้ย...เมเนีย,ฮานะกับไดสึอิก็มาด้วยกันสิ...."
เอกิพูดชวน

"ราเม็งรึครับ..."
ไดสึอิถามเอกิขณะที่กำลังเก็บของ...

"อืมฉันรู้จักร้านดีๆด้วยนะ..."
เอกิพูด...

"ร้านดีๆที่ว่าคงไม่ใช้..."
คารินกับเรียวพูดขึ้นพร้อมกัน...
ณ ร้านราเม็งที่ว่านั้น...

"แหม...เอกิจะมากินร้านฉันทำไหมไม่บอกกันก่อนเล่ามาช่วงนี้หาที่นั่งยากนะ..."
เด็กชายผมดำตาสีม่วงที่เป็นเจ้าของร้านทักพวกเอกิ...

"(ว่าแล้ว...)"
เรียวกับคารินคิดขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"เหอะ...ยังคนเยอะอยู่เหมือนเดิมเลยนะริงสุเกะ..."
เอกิกล่าวกับเด็กชายผมดำที่ชื่อริงสุเกะพร้อมมองดูคนที่กำลังกินราเม็งเต็มร้าน...

"ฮะๆ..ยังก็นั่งก่อนเถอะ...."
ริงสุเกะเชิญพวกเอกิให้นั่งลง...

เวลาผ่านไปสัก1ชั่วโมง...

"ขออีกชาม..."
เรียวยืนชามมาทางริงสุเกะที่กำลังลวกเส็นอยู่...

"ชามที่23แล้วสินะ..."
ริงสุเกะพูดขึ้นพร้อมยื่นราเม็งอีกชามไปให้เรียว....

"กินกี่ที่ก็อร่อยราเม็งของริงสุเกะเนี่ย..."
คารินชมขณะยกชามขึ้นมาซด...

"ขอบใจนะคารินเธออก็ยังสวยเหมือนเดิมนะ....ช่วยกินอีกชามได้ไหม"
ริงสุเกะชมคารินจนหน้าแดงพร้อมยกชามราเม็งมาให้อีกชาม...

"แหมริงสุเกะคุงละก็งั้นกินอีกชามก็ได้นะ..."
คารินพูดพร้อมลงมือกินราเม็งต่อทันที่...

"(เจ้าริงสุเกะมันหลอกขายราเม็งคนด้วยวิธีนี่อีกแล้ว....)"
เอกิคิดขณะดูดเส็นราเม็งเข้าปาก...

"เอกิจัง~~~~~~"
เวนดี้เรียกเอกิพร้อมยัดเอากบตัวยักษ์ใส่ปากเอกิ...

"เอกิจังนี่เป้นอาหารที่ป้อนจากใจชั้นช่วยรับไปด้วยนะ..."
เวนดี้พูดพร้อมบิดตัวด้วยท่าที่เขินอาย...

"อบ อี่ อัน อะ ไอ อัน เอี่ย (กบนี่มันอะไรกันเนี่ย!...)"
เอกิพุด(แต่เนื่องด้วยโดยกับยัดปากเสียงจึงไปชัด...)

"อะไรนะบอกว่าจะเอาอีกรึราเม็งกบของริงสุเกะคุงนี่อร่อยจริงๆงั้นเอาไปอีกนะ"
เวนดี้ฟังที่เอกิพูดผิดไปส่งผลให้เอกิโดนกบเอาไปยัดปากอีกตัว...

"เอนอี้ หอุด อะ อัน ไอ่ ออาก อิน ออง แอบ อี้(เวนดี้หยุดนะฉันไม่อยากกินของแบบนี้)"
เอกิพยามพูดหยุดเวนดี้แต่...

"อะไรนะจะบอกว่าที่อร่อยไม่ใช้ราเม็งแต่เป็นการป็อนที่ส่งผ่านความรักของฉันเอกิจังปากหวานจังงั้นเอาไปอีกนะ..."
และแล้วเอกิก็ซวยอีกครั้งโดนกบยัดปากตัวที่3

"หอุด อะ อัน อะ อาย แอ้ว (หยุดนะฉันจะตายแล้ว)"
แต่ประโยคนี่เวนดี้ก็ฟังเป็น...."

"ป้อนแบบนี้ฉันรักเธอที่สุดเหรอเอกิเธอเนี่ยงั้นเอาไปอีกนะ..."
และเอกิก็โดนยัดกบจำนวณมากเข้าไปในปาก...

"เอ...ดูนายไม่เจริญอาหารเลยนิ...."
ริงสุเกะเห็นไดสึอิไม่แตะราเม็งเลย...

"(ฉันนะชอบรุ่นพี่มากๆเลยรู้ไหม...)"
ไดสึอิยังคงช้อกกับคำนี้...

"เอ่อนี้มีชีวิตรึเปล่า"
ริงสุเกะถามไดสึอิพร้อมโบกมือ

"(ฉันนะชอบรุ่นพี่มากๆเลยรู้ไหม...)"
ไดสึอิยังคงช้อกกับคำนี้ต่อไป...

"นายตายรึยัง...."
ริงสุเกะถามไดสึอิพร้อมโบกไล่แมลงวันที่ต้อมไดสึอิ...

"(ฉันนะชอบรุ่นพี่มากๆเลยรู้ไหม...)"
ไดสึอิยังคงช้อกกับคำนี้ต่อไปเรื่อยๆ....

"เอ่อ..เอาเหอะช่วยหาโลงให้เจ้าหมอนี่ด้วยละกันนะ...."
ริงสุเกะพูดอย่างหมดความอดทนพร้อมกับไปลวกเส็นต่อ

"ว่าแต่..รูริยังไม่มาอีกหรือเนี่ย...เวลาแบบนี้ทำไหมไม่มานะที่เวลาว่างๆดันเสนอหน้ามาจริง..."
ริงสุเกะบ่นขนาดลวกเส็น...

"คารินนายบ่นกับน้องสุดที่รักแบบนี้รึ...."
คารินถามริงสุเกะ...

พรืด...ประตูร้านเปิดออกรูริเดินเข้ามา...

"ด่าหนูเหรอค่ะ..."
รูริถามริงสุเกะ...

"ปล่าวๆไม่ได้..."
ไม่ทันจะพูดจบรูริก็หวดเอ็กคาลิบล็อกใส่ริงสุเกะ...

หลังจากนั้น...

"วันหลังตังคืไม่พอจ่ายไม่ต้องถ่อมากินเลยนะ..."
ริงสุเกะตะคอกใส่เอกิ...

"แฮะๆเผลอกินมากไปหน่อย...ตังค์ชั้นคนเดียวไม่พออะจริงสิแต่ถ้ารวมเงินกับพวกเพื่อนๆอาจจะพอก็ได้นะ..."
เอกินึกขึ้นได้พลางหันไปทางพวกเรียวแต่....ไม่มีใครอยู่...

"ชิ้งไปกันแล้ว..."
ริงสุเกะตอบพร้อมลากเอกิไปหลังครัว....

"ง่าไอ้พวกเพื่อนบ้า...ไม่อาวหนูไม่อยากล้างจาน...."
เสียงของเอกิดังโหยห้วนมาตลอดทางเข้าไปหลังครัว...

ทางด้านพวกเรียว...

"โหสิเถอะนะเอกิ..."
เรียวพูดขึ้นพร้อมพนมมือขึ้นเบาๆ...

"เอาละวันนี้สนุกมากเลยว่าแต่เมเนียตอนนี้เธออาศัยอยู่กับใครรึ...หลังหอพักถล่มนะ"
คารินถามเมเนีย...

"กับเพื่อนนะค่ะพี่..."
เมเนียตอบ...

"เอ..ไปอยู่ที่โณงงานร้างบนเขากับพวกพี่ดีกว่านะ..."
ตารินเอ่ยชวน...

"เอ..โรงงานรึค่ะ...งั้นเดี้ยวไปเอาของก่อนนะค่ะ..."
เมเนียพูดพร้อมวิ่งไปอีกทางนึง...

"งั้นเดียวพวกเรารอตรงนี่นะ..."
เวนดี้ตะโกนบอกเมเนีย...

"ค่ะ.."
เมเนียตอบก่อนจะวิ่งหายลับไปกับซอกตึก

"เอ่อนี่ฉันสงสัยมานานแล้ว...พวกเธอเป็นพี่น้องกันเหรอแล้วทำไหมถึงอยู่ฉันเดียวกันล่ะ..."
เรียวถามคาริน...

"พวกเราเป็นแฟดจ้าแฟด3...แต่น่าไม่เหมือนกัน..."
คารินตอบ...

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ..."
ไดสึอิกล่าวก็จะเดินกลับอีกทาง...

"ไดสึอิดูหงอยๆไปนะเนี่ย..."
คารินตั้งข้อสงสัย...

"เอาน่าให้เวลาเจ้าตัวเขาทำใจบ้าง...."
เรียวพูด..

"ทำใจ...เรื่องอะไร..."
คารินถามเรียวอย่างสงสัย...
แต่ในตอนนี้หัวสมองของไดสึอิว่างเปล่าเขาไม่ได้คิดอะไรอยู่ทั้งนั้นนอกจากคำพูดของเมเนียที่ว่า"ฉันนะชอบรุ่นพี่มากๆเลยรู้ไหม..."คำเดียว...

โปรดติดตามตอนต่อไป...

[SrwKung]

ตอนที่7"งานแข่งกีฬาที่ผลิกผัน(ตอนที่2)"

เวลาราวๆตี4บริเวณชานเมืองโตเกียว...

เด็กหนุ่มผมสีแดงอ่อนได้ออกมาซ้อมวิ่งในตอนเช้าแบบนี้เขาก็คือไดสึอิ...

"(เห่อ...ได้ราวๆ1000เมตรแล้วละมั่งพรุ่งนี่จะแข่งแล้ว...แต่มาซ้อมเอาป่านนี้มันก็....)"
ไดสึอิคิดอยู่ในใจ....

"(จริงสิ...วันนี้ไม่ค่อยมีเรียนอยู่แล้วโดดมันซะเลยดีไหมแค่ไปลงชื่อเข้าร่วมการแข่งวิ่งแล้วก็....)"
ไดสึอิกำลังตัดสินใจทันใดนั้นก็มีเสียงนึงดังขึ้นมาข้างหลังไดสึอิ....

"ว่าไง...อึดไม่เบาเลยนิ...."
เมื่อไดสึอิหันไปก้เห็นริงสุเกะในชุดวอร์มเดินมาหาเขา

"คุณ....เอ่อ..คุณคือ..."
ไดสึอิพยามนึกชื่อของริงสุเกะ....

"ฉันคิระยามาโตะไงล่ะ...หึหึหึ..."
ริงสุเกะตอบพร้อมเก้กหล่อแต่ทันใดนั้น....

โป็ก!!!
รูริที่ใส่ชุดวอร์มสะพายกระเป้าโผล่มาจากไหนไม่ทราบคว้าเอาโกลเดี้ยนแฮมเมอร์ออกมาทุบหัวริงสุเกะ...

"พี่ชื่อริงสุเกะไม่ใช้รึค่ะ..."
รูริถามพร้อมยกโกลดเดี้ยนแฮมเมอร์พาดบ่า....

"เล่นมุขหน่อยก็ไม่ได้นะ...."
ริงสุเกะบ่น...

"แล้วคุณสองคนมาทำไหมรึครับ..."
ไดสึอิถาม...

"มาช่วยไง...ไม่เห็นต้องคิดมาก...."
ริงสุเกะตอบ...

"พวกเรารู้เรื่องของเธอแล้วล่ะแล้วจะให้พวกเรานิ่งนอนใจอยู่ได้ยังไงล่ะ..."
รูริกล่าวขึ้นมา...

"เรื่องของผมรึครับ...."
ไดสึอิทวนคำ....

"เรารู้ว่านายไปชอบสาวน้อยที่ชื่อเมเนียเข้านะเห่อๆ...."
ริงสุเกะพูดออกมาด้วยหน้าตากวนตีน

"เอ...ได้ยินมาจากใครรึครับ..."
ไดสึอิถามด้วยท่าที่ลนลาน...

"คนเขียนนะเห่อๆ"
ริงสุเกะตอบพร้อมหัวเราะ

"ยังไงก็เถอะเวลาเพียงวันเดียวเนี่ยมันทำให้เธอเป็นแชมป์ไม่ได้หรอกนะ...."
รูริตอบอย่างฉะฉาด....

"ไม่ลองก็ไม่รู้นิครับ..."
ไดสึอิก้มหน้าพร้อมตอบ...

"ฟังนะ...ฉันมีวิธีดีๆจะมาเสนอเธอ...."
รูริพูดพร้อมล้วงเข้าไปหยิบบ้างสิ่งบ้างอย่างในกระเป้าสะพายสักพักเธอก็หยิบยาที่ใส่แคปซูลออกมาเม็ดนึง

"นี่คือตัวยาที่พวกเราวิจัยขึ้นมาใหม่ล่าสุดAPTX-4869ยานี่จะทำให้..."
แต่ไม่ทันที่รูริจะพูดจบไดสึอิก็พูดแทรกขึ้นว่า....
"นี่มันยาพิธที่โคนันโดนจับกรอกแล้วกลายเป็นเด็กไม่ใช้รึ...."

"งั้นเจ้านี่ล่ะ...."
คราวนี่รูริคว้าเอ็กคาริบลอกออกมา....

"ขอให้โดคุโระตีผู้ลงแข่งคนอื่นแล้วก็ให้ปิปิรุปี...."
รูริยังไม่ทันจะพูดจบอีกเช่นเคยไดสึอิก็ว้ากออกมาอีกว่า...
"ขอร้องเถอะครับจริงจังหน่อย...."

"งั้นก็นี่ไพ่ตายแล้ว....."
รูริบ่นอย่างรำคาญพร้อมหยิบโทรศัพท์ออกมา....

"จะทำอะไรนะครับ..."
ไดสึอิถามรูริอย่างสงสัย

"โทรไปมิลธิลงานนี้แพงหน่อยแต่รับรองนักกีฬาคนอื่นทุกคนไม่รอดแน่ๆ..."
รูริตอบไดสึอิด้วยสายตามุ่งมั่น...ขณะกดโทรศัพท์

"ว้ากกกกจะบ้ารึไง....."
ไดสึอิร้องไห้โวยวายฟูมฟาม....

"ขอร้องเถอะครับถ้าไม่ช่วยก็อย่ามากวนได้ไหมครับ..."
ไดสึอิพนมมือขอร้อง.....

"เอาละที่นี่ของจริงแล้วล่ะนะ...."
ริงสุเกะพูดออกมา....

"จะทำยังไงครับ...."
ไดสึอิถามริงสุเกะด้วยความตื่นเต็น....

"วิ่งไง..."
ริงสุเกะตอบพร้อมยิ้ม....
ลงท้ายนั่นก็ต้องมาวิ่งซ้อมกันอยู่ดีโดยมีมีริงสุเกะกับรูริปั่นจักรยานตาม....

"แบบนี้มันก็เหมือนเดิมนี่น่า...."
ไดสึอิบ่นขึ้นเบาๆขณะที่วิ่ง....

"เอ้าสู้ๆถ้าวิ่งได้ถึง2000เมตรแจกโดจินHนะ"
ริงสุเกะตะโกนบอกไดสึอิเมื่อเข้าได้ยินคำนั้นถึงกับ....

เปรี้ยง!!!
ไดสึอิทะยานไปด้วยความเร็วกว่าเดิมถึง2เท่าใบหน้าส่อแววหื่นเต็มที่....

"สุดยอด..."
รุริอุทานออกมา..

"ฮิฮิฮิฮิฮิได้ไอเดียดีๆแล้ว..."
ริงสุเกะยิ้มอย่างเจ้าเล่ย์

ตอนเที่ยงที่โรงเรียนเจเนซิส...

"(เห่อ...ในที่สุดก็มาโรงเรียนทันพอดีแต่ปวดขาชะมัดหยาดเลย....)"
ไดสึอินึกในใจพร้อมพยามเดินกระโพกกระเพลกไปห้องพยาบาล...

ครืด!....
เมื่อไดสึอิเปิดประตู้เข้าไปภาพที่อยู่ตรงหน้าเขาคือ....

"ราเม็งกบเนี่ยอร่อยจริงๆ....."
เรียวกินราเม็งไปร้องไห้ไป....

ภาพที่ไดสึอิเห็นคือพวกเอกิกำลังนั่งล้อมวงในห้องพยาบาลกินราเม็งกันอยู่โดยที่รูริกำลังตรวจงานเอกสารอยู่บนโต๊ะ....

"สดัสดีไดดึดิ(สวัสดีไดสึอิ)"
เอกิทักทายไดสึอิโดยที่ยังมีกบสองตัวอยู่ในปาก....

"เอ่อ...นี่ห้องพยาบาลไม่ใช้รึแล้วทำไหม...."
ไดสึอิพูดพร้อมทำหน้าไม่ค่อยอยากเชื้อ...

"เราก็กำลังกินราเม็งไง...แปลกรึ...."
คารินถามไดสึอิ....

"ไดสึอิคุงไม่มากินด้วยกันรึ..."
เมเนียกล่าวชวน....

"ครับ~~~~~~"
ไดสึอิรีบวิ่งเข้าไปร่วมวงรัปประทานด้วยความรวดเร็ว....

ขณะเดียวกันยานรบหลังดวงจัทร์น
โลกิกำลังนั่งดูการ์ตูนเรื่องนาเดซิโก้พร้อมกินของว่างอยู่....

"ท่านครับ..."
ลูกน้องคนนึงเดินเข้ามาเรียกโลกิในห้อง....

"อะไรกำลังถึงช่วงสนุกอย่าพึ่งกวน......"
โลกิบ่นออกมาพร้อมตั้งหน้าตั้งตาดูการต่อสู้ของอากิโตะกับกองทัพดาวพฤหัส....

"ผมว่าเราน่าจะส่งกองทัพของเราไปทำลายโลกบ้างนะครับ...."
ลูกน้องคนนั้นเสนอความเห็น...

"เอ่อๆเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี่ฉันกำลังติดการ์ตูนเรื่องนี่อยู่นะส่งไปทำลายเดี้ยวถ้าฉันไม่มีเรื่องนี่ดูก็แย่นะสิ...."
โลกิตอบพร้อมหยิบมันฟรั่งแผ่นเข้าปาก
"(งั้นแสดงว่าที่หัวหน้าไม่จอมตีมนุษย์เพื่อล่อให้องค์หญิงเฟรย์จาออกมาก้เพราะติดการ์ตูนเรื่องนี่อยู่งั้นรึ....)"

กลับมาทางพวกเอกิ...
ทั้งหมดกำลังดูอาการที่ขาของไดสึอิโดยมีรูริกำลังทายาที่ขาให้อยู่

"แล้วแบบนี้นายจะไปลงแข่งวิ่งพรุ่งนี่ได้รึ...."
เรียวถามไดสึอิ....

"ไม่ต้องห่วงค่ะยาของพี่ริงสุเกะนะไม่ถึง10นาทีรับรองหาย...."
รูริตอบแทนไดสึอิ...

"ยาพี่เธอทำมาจากอะไรนะ...."
คารินถามรูริ...

"น้ำ35ลิตรคาร์บอน20กิโลแอมโมเนีย4ลิตรปูนขาว1.5กิโลฟอสฟอรัส800กรัมเกลือ250กรัมดินประสิว100กรัมกำมะถัน80กรัมฟลูออรีน7.5กรัมเหล็ก5กรัมซิลิกอน3กรัมและธาตุอื่นๆอีกกว่า15ชนิด"
รูริตอบอย่างฉะฉาน...

"นั้นมันองค์ประกอบของร่างกายผู้ใหญ่หนึ่งคนในเรื่องฟลูเมทัลอาเคมิสไม่ใช้รึไง!!!!!!!"
ไดสึอิแย็งขึ้นมาพร้อมทำหน้าเหวอ....

"รู้สึกว่ารูริจังกับริงสุเกะคุงจะแป็กได้ทุกเวลาเลยแฮะ...."
เวนดี้ตั้งข้อสงสัย....

"ติดมาจากพี่ค่ะ...."
รูริตอบ...

"พี่เธอ...รึ...ฮะ...ฮะ"
เวนดี้ตอบพร้อมหัวเราะฮะๆ

"ค่ะ...พี่หนูคือชาร์อัสนาเบิล..."
รูริตอยด้วยสายตามุ่งมั่น...

"เธอเป็นเซร่าเมสรึไง!!!!!!!!"
เอกิตะโกนออกมา...

"เอาล่ะ...พอเถอะค่ะว่าแต่บอกได้รึยังค่ะว่ายานั่นทำมาจากอะไร...."
เมเนียถามรูริ...

"น้ำตาลเครื่องเทศและสารพัดของกุ๊กกิ้กพร้อมเติมสารเคมีXลงไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ"
รูริตอบพร้อมแววตาเป็นประกาย...

"จะเอาไปสร้างเพาเวอร์พลับเกิร์ลรึไง"
คารินตะคอกรูริ....

"ฮะ....ฮะ...."
ไดสึอิหัวเราะออกมาด้วยความสมเพศ...

ตกเย็น...

ไดสึอิก็ยังคงซ้อมวิ่งกลับพวกริงสุเกะ....

"ดีมากเร็วขึ้นแล้วนิแต่ยังห่างไกกลับตำแหน่งแชมป์มาก..."
ริงสุเกะพูดขึ้น....

"แฮ่ก....แฮ่ก...ผมมีปัญญาทำได้แค่นี้นะครับ..."
ไดสึอิตอบพร้อมหอบ....

"สู่ต่อไปทาเคชิ...."
ริงสุเกะตอบพร้อมตบไหล่ไดสึอิ....

"เอาละไปพักดีกว่านะ...."
ริงสุเกะพูด...

"เอแต่พรุ่งนี่จะแข่งแล้วนิครับ..."
ไดสึอิแย็งออกมา....

"เพราะงั้นถึงต้องพักไง....."
ริงสุเกะอธิบาย....

"ครับเข้าใจแล้วครับงั้นผมไปก่อนนะครับ...."
ไดสึอิกล่าวลาริงสุเกะ....

"อืมไปดีมาดีนะ..."
ริงสุเกะลาไดสึอิพร้อมรอให้วิ่งลับสายตาไป....

"พี่จะทำอะไรนะ...."
รูริถามริงสุเกะ....

"เห่อๆ...เดี้ยวก็รู้....รูริไปซื้อของตามที่อยู่ในนี้ให้หน่อย...."
ริงสุเกะตอบพร้อมยื่นกระดาญแผ่นนึงให้รูริ....

เมื่อรูริอ่านกระดาษแผ่นนั้นแล้วก็เกิดรอยยิ้มที่มุมปากพร้อมกล่าวว่า...
"ค่ะ...สมเป็นพี่จริงๆเลยวิธีนี่...."

วันรุ่งขึ้น....
วันนี้โรงเรียนเจเนซิสจัดงานกีฬาอย่างยิ่งใหญ่มากๆมีทั้งงานออกร้านรึอะไรต่างๆเต็มไปหมดเรียกได้ว่าวันนนี้ที่นี่เป็นงานที่ใหญ่ที่สุดในโตเกียวเลย....

และแล้วในซุ่มออกร้านราเม็งของริงสุเกะเองก็มีลูกค้าพลั่งพรู.....

"ทำไหมคนเยอะอย่างนี่นะ......."
ริงสุเกะบ่นขณะลวกเส็นจำนวณมาก....

"พี่ค่ะมีออเดอร์ค่ะ...กรุ๊ปนักเรียนมาโฮระห้อง3Aและอาจาร์เนกิสั่งราเม็งกบ32ที่ค่ะ......"
รูริอ่านโน็ตให้ริงสุเกะได้ยิน....

"32ที่...บอกเด็กหื่นให้คอยก่อนนะพี่กำลังทำให้เจ้ารินและสาวๆจากซัฟเฟิลอยู่นะ......"
ริงสุเกะอธิบาย....

"พี่ค่ะคุณเคนชิโร่เขาบอกว่าถ้าไม่ได้เดียวนี่เขาจะเอานิ้วจิ้มหัวพี่ค่ะ....."
รูริอธิบาย....พร้อมชี้ไปทางเคนชิโร่....

"ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย...."
ริงสุเกะร้องโหยหวน....
ทางด้านพวกเอกิซึ่งประกอบด้วยเอกิเรียวคารินเวนดและฮานะก็กำลังเดินดูงานออกร้านอยู่....

"งานนี้ใหญ่จังเลยแฮะเจอคนที่รู้จักหลายคนเลย...."
เอกิพูดขึ้นมา...

"ใครล่ะคนที่รู้จัก....."
เรียวถามเอกิ....

"อย่างพวกลูฟี่ อาซากุระโย ยางามิไลท์ รึคุราปิก้าไง....."
เอกิอธิบาย

"นายไปรู้จักพวกนั้นตั้งแต่เมื่อไร!!!!"
เรียวทำหน้าตาตื่นตะคอกเอกิ....

"เห่อๆมันเป็นความลับนะ..."
เอกิพูดพร้อมเก็กหล่อ....

"แต่ว่าวันนี้จะฉายนาเดซิโก้ตอนจบนี่น่าอดดูเลย...."
เวนดี้บ่นป่บเสียดาย...
ทางด้านไดสึอิที่กำลังวอร์มอัพเตรียมตัวลงแข่งอยู่ในห้องเปลี่ยนเวื้อผ้านั่นเมเนียก็เข้ามาหา...

"ไดสึอิคุงจ๊ะ...."
เมเนียเรียกไดสึอิ....

"คะ...ครับ..."
ไดสึอิขานรับอย่างตะกุกตะกักพร้อมสีแดงอ่อนๆบนหน้า...

"คืออยากจะมาบอกว่าชนะให้ได้นะจ๊ะ...."
เมเนียกล่าวออกมาเบาๆพร้อมสีหน้าที่เอียงอายแล้ววิ่งออกจากห้องไป

"ผมจะ...พยามครับ..."
ไดสึอิขานรับอย่างมีความมั่นใจ...
และแล้วก็ถึงเวลาแข่ง...

"นี่นายว่าใครจะได้ที่1ละหือ...เอกิ..."
เรียวถามเอกิขณะนี่ทุกคนกำลังนั่งอยู่นอัธจรรค์ยกเว็นริงสุเกะรูริและเมเนีย....

"ฉันพนันข้างคุณซาวามูระ10000เยน...."
เรียวพูดอย่างมั่นใจ....

"ได้สิฉันพันข้างไดสึอิ10000เยนเช่นกัน..."
เอกิพูดอย่างท้าทาย...

"ไดสึอิเนี่ยนะนายจะบ้ารึปล่าว..."
เรียวถามเอกิด้วยท่าที่สงสัย

"ฉันคิดว่าหมอนั่นชนะแน่ๆ,,,ชัวร์ๆ..."
เอกิพูด...อย่างสบายใจ....

"อะเริ่มแล้วล่ะค่ะ...."
ฮานะชี้ไปที่สนาม....
และเมื่อเสียงปืนถูกยิงขึ้นสู่ฟ้าเหล่านักวิ่งทั้งหมดก็ออกวิ่งโดยคนที่นำมาเป็นชายผมสีน้ำตาลส่วนไดสึอินั่นอยู่รั้งท้าย....

"เห็นมั้ยคุณซาวามูระนำโลด"
เรียวโห่ร้อง....

หลังจากที่วิ่งไปแล้วถึง2รอบและกำลังจะเข้ารอบสุดท้ายไดสึอิก็ยังคงรั้งท้ายเช่นเดิม

"เอกิ...เปลี่ยนใจตอนนี่ก็ไม่ทันแล้วนะคุณซาวามูระยังนำอยู่และนี่รอบสุดท้ายแล้วด้วย....."
เรียวหันไปถามเอกิด้วยสีหน้ากวนๆ....

"เห่อๆนายต่างหากที่จะเสียเงินไดสึอินะถึงรั้งท้ายแต่ก็ไม่ค่อยห่างกันมากนะ....."
เอกิพูดข่ม....

"(นี่เราจะมาแพ้แบบนี่รึ....)"
ไดสึอิคิดขึ้นเพราะเขาเองก็เหนื่อยขึ้นเรื่อยๆแล้ว

"(ขอโทษนะเมเนียซังผม.....)"
ขณะที่ไดสึอิกำลังจะยอมแพ้นั่นเองเสียงนึงก็ดังขึ้น....

"ไดสึอิคุงอย่าแพ้นะ..."
เมเนียร้องตะโกนเชียร์ไดสึอิทำให้ทุกๆคนหันมามองแล้วต้องตะลึง.....เพราะ....

"ขอขนานนามแผนนี้ว่าพลังหื่นสู่ชัยชนะ...."
ริงสุเกะร้องตะโกนออกมาเขามาพร้อมเมเนียและรูริ....
ทุกคนตะลึงจ้องร่างเมเนียตาไม่กระพริบพวกที่วิ่งอยู่ในสนามทุกคนหยุดกึก

"พี่นี่คิดไว้ก่อนแล้วใช่มั้ยค่ะถึงให้ฉันไปซื้อเจ้าเนี่ย...."
รูริถามริงสุเกะ....

"แม่นแล้ว...ล่ะ...."
ริงสุเกะพูดพร้อมหัวเราะ....

"ไดสึอิอย่ามามั่วช็อกทางนายชนะเมเนียจะให้นายปิ้บ"
ริงสุเกะตะโกนใส่ไดสึอิ...

ทันใดนั้นตาไดสึอิก็ส่องประกายหื่นเต็มที่ติดเจ็ทเครื่องยนต์วิ่งเข้าเส็นชัยไปในพริบตา....
"อะไรกัน~~~~~~~~~~"
ทุกๆคนอึ้งเมื่อเห็นไดสึอิวิ่งเข้าเส็นชัยแล้ว....

"เห่อๆ...เจ้าริงสุเกะมันเข้าใจคิดนะให้เมเนียใส่ชุดนั่น..."
คารินบ่นออกมา...
ใช่แล้วสาเหตุที่ทุกคนตะลึงเพราะชุดที่เมเนียใส่มันคือชุดเมดสีดำที่เน็นส่วนโค็งว้าวเป็นพิเสาแถมยังบางจนเห็นข้างในแบบลางๆบวกกับหูกระต่ายสีดำและผ้าผูกคอสีดำ....

"เห็นมั้ยฉันบอกแล้วว่าไดสึอิจะชนะ...."
เอกิร้องอย่างมีชัยส่วนเรียวช็อกไปแล้ว....

"คุณเอกิเตรียมพร้อมค่ะ..."
ฮานะเรียกเอกิ...

"เอ...อะไรรึ.."
เอกิหันไปถามฮานะอย่างสงสัย

และแทบจะในทันที่อุกบาตลูกนึงร่วงลงสู่เมืองโตเกียวพร้อมๆกับการปรากฎตัวของBwตัวใหม่ที่เหมือนหมาป่า....

โปรดติดตามตอนต่อไป

[SrwKung]

ตอนที่8"หอกแห่งความยุติธรรม"

ขณะที่ทุกคนในงานกำลังโกลาหนอยู่เพราะการโจมตีของBwนั่นฮานะได้ดึงมือเอกิไปยังด่านหลังโรงเรียน...
"ฮานะซัง...จะทำอะไรรึครับ...."
เอกิถามฮานะเมื่อมาถึง...

"เรียกจัสติสออกมา... เอกิพร้อมนะ....ดีเลยแถวนี้ไม่มีคนโผล่มา..."
ฮานะพูดพร้อมหันซ้ายหันขวาดูลู่ทาง....

หลังจากนั้นฮานะก็ผนมมือพร้อมกับพึมพำอะไรบางอย่างทันใดนั้นจัสติสก็โผล่ออกมาข้างหลังฮานะลงทาทับรั่วโรงเรียนพังกระจาย...
"เหวอ..."
เอกิอุทานออกมา..เมื่อเห็นจัสติสโผล่มา...

"มาเถอะเอกิคุง.."
ฮานะพูดทันใดนั้นเอกิกับฮานะก็วาปไปอยู่ในค็อกพิดของจัสติส

"เธอทำได้ยังไงเนี่ย"
เอกิอุทานออกมา....

"เรื่องนั้นไว้ก่อนเป้าหมายเราคือต้องจัดการBwตัวนั้น...."
ฮานะอธิบาย

"ส.บ.ม.ย.ห..."
เอกิเอ่ยอย่างสบายใจ.....

"ดูถูกเจ้านั้นไม่ได้นะ..เพราะมันคือเฟนรินวูลฟ์Bwที่เก่งที่สุด...."
เฟรย์จาอธิบาย....

"BWที่เก่งที่สุดรึ...."
เอกิเอ่ยออกมาเบาๆ...

"ใช่....เพระาฉะนั้นระวังนะ...."
ฮานะเตือนเอกิ...

"อืม..."
เอกิรับคำ...พร้อมบังคับจัสติสพุ่งไปหาเฟนรินวูฟ....

"ว้ากกกกกกๆๆๆ"
เอกิพุ่งเข้าชกเฟนรินวูลฟ์แต่มันกระโดดหลบได้

"ชิ..."
เอกิบ่น...พร้อมยิงหมัดใส่ซ้ำแต่มันก็กระโดดหลบได้อีก....

"โฮก~~~~~~"
มันคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งพร้อมกระโดดพุ่งเข้ากัดจัสติสด้วยความรวดเร็ว.....
แคร่ง!!!!เขี้ยงของมันฟังลึกลงไปในแขนซ้ายของจัสติส.....

"หนอยแหน่ะ...."
เอกิพยามกระชากอย่างแรกเพื่อดึงแขนให้หลุดแต่เฟนรินวูลฟ์กระชากกลับทำให้แขนซ้ายของจัสติสนั้นหลุดออก....

"อะไรกัน....ไม่น่าเชื่อ...."
เอกิที่ยังคงตกใจกับเหตุกราณ์ที่เกิดขึ้นนี่จนไม่ได้สังเกตุว่าเฟนรินคายแขนของจัสติสออกพร้อมพุ่งเข้ามากระแทกจนกระเด็น....

"อ้าก~~~~~"
เอกิร้องออกมา....

"มันแข็งแกร่งมากฉันสู้มันไม่ได้...."
เสียงของจัสติสดังขึ้นในค้อกพิด.....

"หื่ม...แล้วจะเอาชนะมันได้ยังไง....."
เอกิพูดออกมาด้วยความท้อแท้....

"ระวังเอกิคุง...."
ฮานะร้องตื่นเอกิ....
จัสติสที่กำลังพยามจะลุกขึ้นถูดเฟนรินวูลฟกระโดใส่พร้อมกัดและกระชากลูกแก้วสีเขียวที่อยู่บนอกจัสติส..จากนั้นก็เกัดจนแตก...

"เสร็จกันแหล่งพลังงานของจัสติส...."
ฮานะร้องออกมาด้วยความตกใจ....
ทันใดนั้นในค็อกพิดของจัสติสก็มืดลง......

"จัสติส...อยู่มั้นตอบสิ..."
เอกิเรียกจัสติสแต่ไม่มีเสียงตอบออกมา....

ตึก....ตึก.....ตึก.....
เฟนรินยังคงกระชากร่างจัสติสที่นอนสลบอยู่เรื่อยๆ...เริ่มจากขาก็โดนกัดจนแหว่ง.....บริเวณหน้าอกก็ถูกแทะจนและ....

"ชิ...นี่เราจะต้องมาตายอย่างนี่รึเนี่ย...."
เอกิเอ่ยออกมาเบาๆ...

และแล้วเฟนรินก็กำลังจะกระชากหัวจัสติสออกมาแต่ทันใดนั้น....
เปรี้ยง!....เสียงปืนดังขึ้นใส่เฟนริล....

"นั้นมัน...."
เรียวที่มองอยู่ข้างล่างนั้นตกใจในสิ่งที่เห็น....

"หุ่นยนต์..."
คารินอุทานออกมา.....

ใช่แล้วสิ่งที่มาช่วยอาสึกะเอกิจากความตายก็คือหุ่นยนต์ตัวนึงซึ่งเป้นสีขาวทั้งตัวและถือปืนไว้1กระบอก
"โฮก!!!!!"
เฟนริลเปลี่ยนเป้าหมายไปที่หุ่นตัวนั้น....

พรึ่บ!!!....ไหล่ของหุ่นตัวนั้นเปิดออกจรวดมิลซาย์ลถูกระดมยิงจากไหล่ทั้งสองข้างจำนวณ3ลูกใส่เฟนริลทำให้เกินควันขโมง....
แต่...มันไม่ได้ช่วยอะไรเฟนริลโผล่ออกมาจะกลุ่มคัวนกระโจนเข้าหาหุ่นตัวนั้น...
เพี้ยง!!!!!หุ่นตัวนั้นไสลด์หลบเฟนรลอย่างง่ายๆ.....

"สุดยอดเลยครับ...."
ไดสึอิที่เฟ้ามองเหตุกราณ์อุทานขึ้น

"ใครเป็นคนบังคับกันค่ะนี่ย...."
เมเนียสงสัยขึ้นมา....

"อะแล้วริงสุเกะกับรูริจังล่ะ...."
เวนดี้หันมาถามคาริน...

"นั่นสิไปไหนแล้ว...."
คารินพึ่งนึกขึ้นได้....

ขณะเดียวกันในค็อกพิดของหุ่นลึกลับตัวนั้น....
"พี่...ค่ะอาวุธของเราทำอะไรมันไม่ได้หรอกนะค่ะ...."
น้ำเสียงผู้หญิงฟังดูคุ้นๆดังขึ้นภายในค็อกพิดที่เต็มไปด้วยความมืด....

"ชิ...นั่นสินะอย่างมากก็ทำได้แค่ถ่วงเวลา..."
เสียงผู้ชายที่คุ้นๆหูดังขึ้นภายในค็อกพิดหุ่นตัวนั้น....
เฟนริลยังคงโจมตีหุ่นตัวนั้นอย่างต่อเนื่องซึ่งหุ่นตั้วนั้นทำได้แค่ลบ...

"พี่ชายบาเรียสนามพลังสิ..."
เสียงผู้หญิงคนนั้นดังขึ้น....

"รับทราบรูริ"
ริงสุเกะตอบรุริที่สั่งมาด้วยอารมณ์ที่เบิกบานเต็มที่ที่แท้คนที่ขับหุ่นนี่ก็คือริงสุเกะกับรูรินั่นเอง....
เฟนริลกระโดดเข้าหาหุ่นสีขาวพริบตานั้นก็มีบเารียออกมาป้องกันทำให้เฟนริลกระเด็นออกไป...

"ขอขนานนามท่านี่ว่าดีสโตชั่นฟิลTenkai"
ริงสุเกะชูนิ้วรุปตัววีพร้อมตะโกนออกมา...

"Baka..."
รูริเอ่ยออกมาเบาๆ

ท่างด้านเอกิที่อยู่ในค็อกพิดของจัสติส...
"โถ่เว็ย...ทำอะไรไม่ได้เลยรึไง..."
เอกิพูดอย่างท้อแท้....

"มีวิธีอยู่นะ...."
ฮานะบอก....

"เอ...ทำยังไงรึครับ..คุณฮานะ...."
เอกิถามฮานะ....

"แต่มันเสี่ยงมากไม่แน่เธออาจจะตายด้วยก้ได้...."
ฮานะอธิบาย....

"เรื่องนั้นผมไม่กลัวครับ..."
เอกิตอบอย่างหนักแน่น...

"วิธีนั้นคือการเอาฉันเขาไปเป็นพลังงานให้จัสติสไงล่ะ...."
ฮานะอธิบาย...

"หาอะไรนะครับ...."
เอกิตกใจเมื่อได้ยิน

"ฉันต้องระดับพลังให้ผสานกับตัสจัสติสซึ่งถ้าฉันพลาดแม้แต่นิดเดียวละก็จัสติสจะระเบิดทันที่..."
ฮานะอธิบายพร้อมถามต่อว่า....
"ยังอยากจะลองอยู่รึปล่าว...."

"บอกแล้วไงครับ...เรื่องตายผมไม่กลัว...."
เอกิพูด..ถึงแม้จะอยู่ในความมืดเอกิก็ยังเห็นรอยยิ้มของฮานะลางๆ....
พรึ่บ....พริบตานั้นตัวฮานะก็สว่างเป็นแสงสีเขียวและค่อยๆแตกสลายหายไปต่อหน้าเอกิ...

ทางด้านริงสุเกะและรูริ.....

""ชิ...บ้าเอ่ย...."
ริงสุเกะชักปืนยิงตอบโต้เฟนริลแต่ก็ไม่เป็นผล....

เฟนริลกระโจนเข้ามาพร้อมคำรามใส่ริงสุเกะแต่ก็โดนดีสโตชั่นฟิลTenkaiป้องกันไว้ได้....

"พี่ค่ะรู้สึกว่าพวกรัฐบาลจะไม่เคยสร้างอะไรดีๆเลยนะค่ะเนี่ย...."
รูริบ่นออกมา....

"มีแต่เจ้าบาเรียเนี่ยละนะที่ใช่ได้"
ริงสุเกะพุดยังไม่ทันขาดคำพลังงานที่มาตรวัตก็ขึ้นคำว่า"empty"

"เธอคิดเหมือนที่พี่คิดไหมรูริ....."
ริงสุเกะพูดออกมาพร้อมเหงื่อไหล.....

"หนูก็คิดเหมือนที่พี่คิดแหละพี่ริงสุเกะ"
รูริตอบออกมาเบาๆหน้าไม่แสดงความตื่นตกใจ....

"พลังงานมันหมดแล้ว!!!!!"
ทั้งคู่พูดขึ้นพร้อมกัน(แต่ริงสุเกะโวยวายส่วนรูริพูดหน้าตาย)....
(ป.ลข้างบนผมเลียนแบบเรื่องกล้วยหอมจอมซนนะครับเห่อๆB1 B2)

ตูม....
ริงสุเกะโวยวายไม่ทันไรเขาก็โดนเฟนริลพุ่งกระแทกใส่จนกระเด็น.....

"ฮึ้ย....พลังงานหมดบาเรียกก็ปิดไปด้วย....."
ริงสุเกะบ่นออกมา....

"พี่เดี้ยวหนูจะทำกงเต๊กให้เอามั้ย...."
รูริพูดหน้าตาย....

"จะบ้าเหรอ!!!!!"
ริงสุเกะด่ารูริ....

แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะโดนเฟนริลซ้ำเฟนริลก็โดนอะไรบ้างอย่างชกกระเด็นไป.....

"นั่นมัน...."
พวกเรียวที่อยุ่ข้างล่างอุทานขึ้นพร้อมกัน......
สิ่งที่ชกเฟนริลก็คือจัสติสนั่นเองแต่คราวนี้จัสติสรูปร่างเปลี่ยนไปบริเวณส่วนอกก็มีเกราะสีขาวสวมใส่อยู่ขาและแขนก็ดูยังขึ้นแม้แต่ใบน้าที่มีเขี้ยวงอกออกมาที่ปากด้วย....

"นี่คือ Eternal Justice "
เอกิประกาศออกมาในค็อกพิดซึ่งค็อกพิดก็ดูเปลี่ยนรูปแบบใหม่ไปหมดด้วยเช่นที่นั่งเหลือแค่ที่เดียวเป็นต้น

"เอาละนะเอกิคุง...."
เสียงของฮานะดังขึ้นในค็อกพิด...

"อือคุณฮานะ...."
เอกิรับคำก่อนจะพุ่งไปอัดเฟนริลด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมเป็นชุดๆ....

"ย้าก~~~จัสติสนัคเคิลพันท์!!!!!"
เอกิตบท้ายการโจมตีเป็นชุดนี่ด้วยการยิงหมัดออกไปใส่เฟนริลจนกระเด็น....

"เอกิคุงตอนนี่แหละ...."
ฮานะแนะนำเอกิ....
เอกิหลับตาลง...ก่อนที่จะลืมตาขึ้นพร้อมนัตย์ตาที่เปลี่ยนเป้นสีแดง.....

จัสติสยื่นมือออกไปข้างหน้าทันใดนั้นอากาธก็ได้มารวมตัวกันที่มือของจัสติสสร้างเป้นแท่งยาวๆซึ่งยาวขึ้นเรื่อยๆ.....สักพักมันก็กลายเป็นหอก.....ขนาดใหญ่.....

"จัสติส....สเปีย!!!!!"
เอกิคำรามก็องพร้อมปาหอกที่อยู่ไหนมือพุ่งเข้าใส่เฟนริล....

ฉัวะ!!!หอกเสียบทะสุเข้าไปในลำคอของเฟนริลก่อนมันจะเปล่างแสงและระเบิดออกมา.....
หลังแสงจากการระเบิดหายไปสิ่งที่ยืนอยู่คือเอเธอร์นอลจัสติส....

โปรดติดตามตอนต่อไป

[SrwKung]

ตอนที่9"เดทอลวนหุ่นอลเวง"

เรื่องมันเกิดขึ้นในกลางดึกวันนึงตอนที่โรงเรียนจัสติสเลิกเรียนได้เกือบๆ4-5ช.มแล้ว.....
วันนี้เวนดี้เป็นเวรทำให้กลับช้ากว่าพวกเอกิ....

"ง่านี่จะมืดแล้วหิวก็หิว...ทำไงดี...."
เวนดี้บ่นออกมาพร้อมค่อยๆเดินอยากหมดอาลัยตายยาก...

"ร้านริงสุเกะคุงก็ปิดแล้วด้วยแต่อีกตั้งนานกว่าจะถึงบ้าน....อืมทำไงดี...."
เวนดี้พึมพำออกมาพร้อมคิดทันใดนั้น...เธอก็สังเกตุเห็นสิ่งนึงที่พอจะช่วยเธอได้ขึ้นมา....

"ร้านอาหารนี่ยังไม่ปิดด้วย...."
เวนดี้ยิ้มร่าออกมาพร้อมวิ่งเข้าร้าน....

"เอ่อนี่หนูจะปิดร้านแล้วนะ..."
เจ้าของร้านบอกเวนดี้ที่กำลังกินข้าวราดแกงกระรี่เป็นชามที่3....

"เอ..งั้นรึค่ะ..โอเคค่ะกินแค่พออิ่มก้ไม่เป็นไรค่ะ...."
เวนดี้ตอบพร้อมส่งกองจานที่กินไปให้เจ้าของร้าน....

"(3จานขนาดใหญ่พิเศษเนี่ยนะพออิ่ม.....)"
เจ้าของร้านแอบเอือมระอาเวนดี้อยู่ในใจ...

ขณะที่เวนดี้วางเงินและกำลังจะเดินออกจากร้านไปนั้นเจ้าของร้านก็นึกขึ้นมาได้พร้อมร้องเรียกเวนดี้ให้หยุดก่อน....
"หือ...อะไรหรือค่ะ...."
เวนดี้เมื่อได้ยินเสียงเรียกก็หันหน้ามาด้วยความสงสัย....

"ร้านเราช่วงนี้มีโปรโมชั่นพิเศษฉลองพึ่งเปิดร้านลูกค้าคนที่100ของเราจะแจกไอ้นี่ให้...."
เจ้าของร้านบอกพร้อมยื่นของลักษณะคล้ายตั้วสองมีอยู่สองใบให้เวนดี้....

"นี่มัน...."
เวนดี้รับตั้วไปแล้วดูซึ่งมันก็คือ.....

"ตั้วเข้าฟรีและเล่นเครื่องเล่นฟรีของสวนสนุกซุเปอร์โรบ็อทแลนดที่พึ่งเปิดใหม่นิ!!!!"
เวนดี้อุทานออกมา....

-------------------------------

"เรื่องก็เป็นยังงั้แหละ..."
คารินพึ่งเล่าให้ฮานะเรียวไดสึอิเมเนียริงสุเกะและรูริฟังถึงสาเหตุที่พวกเขาต้องมาอยู่ที่นี่....

"สรุปคือเวนดี้ได้ตั้วมาเที่ยวที่นี่เลยชวนเอกิมาที่นี่แล้วพวกเราก็ต้องแอบมาช่วยทำให้การเดทครั้งนี่ราบรื่นใช่ไหม...."
เรียวสรุปแบบงง....

"ใช่..เก่งมากเรียวสมแล้วที่เป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน.....เอากระดูกไหม"
คารินกล่าวชมเรียวพร้อมลูบหัวและยืนกระดูกให้....

"นี่ๆ....ฉันไม่ตลกนะ...."
เรียวตอบอย่างโกรธๆ....

"แต่บัตรเข้าที่นี่มันแพงมากเลยไม่ใช้รึครับ....."
ไดสึอิกล่าวขึ้นมา...

"ใช่เพราะอย่างนั้นฉันก็เลยต้องพาหมอนี่มาไง....."
คารินอธิบายพร้อมชี้ไปทางริงสุเกะ....

"ฮะๆ....จะบอกว่าให้ฉันออกตังค์ให้ฉันไหม...มุขนี่ตลกจังเลยนะคาริน....."
ริงสุเกะหัวเราะออกมา.....

"ใครว่ามุข...ล่ะ...."
คารินตอบพร้อมยิ้มหน้าบาน.....
สรุปริงสุเกะก็ต้องจ่ายค่าเข้าซูเปอร์โรบ็อทแลนดให้ทุกคน(ซวยไป)....

ขณะเดียวกันทางด้านเอกิและเวนดี้ที่เดินอยู่ในสวนสนุก....
"เอกิคุงคิดว่าที่นี่เป็นไงบ้าง....."
เวนดี้ถามเอกิ....

"สุดยอดเลยครับ...."
เอกิพูดตอบเหมือนเด็กๆ....

"งั้นรึ....เอ่อนี่เอกิคุง...."
เวนดี้ถามเอกิ....อย่างอายๆ....

"ระหว่างฉันกับราเม็งกบของริงสุเกะเธอชอบอย่างไหนมากกว่ากัน...."
เวนดี้ถามเอกิ...ซึ่งได้รับคำตอบแทบในทันที่เลยว่า.....
"ราเม็งกบครับ...."

"โป็ก~~~~~"
เวนดี้ใช้โกลด์เดี้ยนแฮมเมอร์ทุบหัวเอกิ....

ขณะเดียวกันพวกของคารินกำลังแอบซุ่มดูริงสุเกะอยู่ใกล้ๆ
"จะไปรอดรึ...."
ริงสุเกะเอ่ยออกมา...

"ต้องรอดสิน่าถ้ายังไงเราก็ต้องช่วยให้คู่นี่สำเร็จให้ได้....."
คารินประกาศความมุ่งมั่นออกมา....

"นี่ฉันไม่เข้าใจเธออย่างนึงทำไหมเธออต้องพยามช่วยสองคนนี่ด้วยเนี่ย..."
เรียวถามคาริน...

"เพราะความรักเป็นสิ่งสวยงาม...."
คารินพูดพร้อมตาเป็นประกาย.....

"Baka"
รูริเอ่ยออกมา...

"อะ....ดูเหมือนว่าสองคนนั้นเขาจะไปเล่นเครื่องเล่นแล้วนะครับ...."
ไดสึอิชี้ไปที่เวนดี้กับเอกิ...

"พวกนั้นไปเล่นอะไรละ..."
คารินถามไดสึอิ...

"โรงงานหุ่นผีสิงครับ....."
ไดสึอิรายงาน....

"เอาละ...ต้องมีสักคนสองคนตามไปดูพวกเขา...."
คารินบอก....

"นี่ๆแล้วทำไหมเธอไม่ไปดูเองละ....."
เรียวถามคาริน...

"ฉันกลัวเครื่องเล่นแบบนั้นนะ...."
คารินตอบพร้อมทำหน้าเสียวๆ

"ฉันก็บายเพราะฉันก็ไม่ไหวเช่นกัน...."
เรียวตอบหน้าหายเหมือนกัน....

"งั้นไดสึอิ...กับเมเนียเข้าไปละกันนะ....."
คารินพูดพร้อมชี้ไปที่โรงงานหุ่นผีสิง.....

"ง่า....ทำไหมต้องเป็นผมละครับ..."
ไดสึอิพยามๆขอเลี่ยง....

"ดูน่าสนุกจังเลยนะไดสึอิคุง....."
เมเนียพูดด้วยสีหน้าร่าเริง...

"งั้นผมเปลี่ยนใจไปครับ~~~~~"
ไดสึอิตอบอย่างขึงขังสลัดความกลัวทั้งหมดทิ้งไปทันที่....

"ขอให้โชคดีนะ...."
ทั้งหมดกล่าวขึ้นพร้อมกัน....

หลังจากนั้น20นาที.....

"ช้าจริงๆแฮะน่าจะออกมาได้แล้วนะ...."
เรียวบ่นพร้อมดูนาฬิกาข้อมือ....

"นั่นสิ...อะนั่นเอกิกับเวนดี้นิ...."
คารินชี้ไปที่เอกิกับเวนดี้ที่เดินออกมาจากโรงงาน....

"แล้วไดสึอิ...กับเมเนียล่ะ...."
ริงสุเกะถาม....

"เดี้ยวคงจะออกมากันล่ะค่ะแต่ว่าดูเหมือนสองคนนั้นจะไปที่ร้านอาหารแล้วนะค่ะ...."
รูริพูดพร้อมชี้ไปที่พวกของเอกิ...

"ตามไปเร็ว!...."
เมเนียสั่ง...
และทั้งหมดก็รีบสะกดรอยตามพวกเอกิไปทันที่...

ขณะเดียวกันในโรงงานหุ่นผีสิง
ไดสึอิกับเมเนียกำลังวิ่งหนีฟูงกองทัพเดตบาดี้อยู่ในโรงงาน...

"ช่วยด้วย~~~~~~~~~~~~"
ไดสึอิร้องโหยหวนออกมา..........

ทางด้านพวกของคารินที่แอบตามเอกิไปที่ร้านอาหาร...
"ขอบคุณนะค่ะ..คุณปู่หนูไม่รู้เลยว่าคุณลุงมาเปิดร้านอยู่ในที่นี่ด้วย...."
คารินกำลังขอบคุณปู่ของเธอที่เป็นเจ้าของร้านอาหาร...

"ไม่เป็นไรหรอก....ปู่ต่างหากที่ต้องขอบใจหลานที่พาพนักงานมาให้ด้วยตั้งสามคน...."
ลุงของคารินตอบ...

"นี่ๆทำไหมฉันต้องมาหั่นผักอยู่ที่นี่ด้วยเนี่ย...."
ริงสุเกะหั่นผักไปร้องไห้ไป.....

"อะจริงสิ...ฮานะกับรูริล่ะ...."
เรียวถามคาริน...วึ่งคารินก็อมยิ้มอยู่เล็กน้อย....

ที่หน้าร้าน....
ฮานะกับรูริต้องมาเป็นบริกรต้อนรับที่หน้าร้านโดยทั้งคู่ใส่ชุดMsGirlโดนฮานะใส่เป็นฟรีด้อมกันดั้มส่วนรูริเป็นเดสินี่กันดั้ม....
"(จริงๆแล้วฉันหน้าจะปรึกษากับวาลคิวเร่เรื่องกองทัพของท่านพี่โลกิไม่ใช้เหรอนี่ฉันมาทำอะไรอยู่เนี่ย....)"
ฮานะบ่นในใจแต่ใบหน้าก็ยิ้มต้อนรับลูกค้า...

"Baka"
รูริบ่นออกมาเบาๆพร้อมแจกใบปลิวให้คนที่เดินเข้ามาในร้าน...

ทางด้านคาริน
"นี่ๆบอกฉันหน่อยสิทำไหมต้องให้พวกริงสุเกะมาทำงานที่นี่ด้วย...."
เรียวถามคาริน...

"ไม่น่าถามก็ให้พวกเขาไปสังเกตุว่าเอกิกับเวนดี้ทำอะไรกันบ้างตอนไปเดทไง...."
คารินตอบเอกิ....

"เหรอ...คนนึงทำงานอยู่หลังร้านส่วนอีกสองคนต้อนรับอยุ่หน้าร้าน...มันจะสังเกตุกันยังไงล่ะ....."
เรียวบ่นใส่คาริน....

"ลุงค่ะคนพวกนี้มาที่นี่รึปล่าวค่ะ..."
คารินถามลุงของเธอพร้อมยื่นรูปของเอกิและเวนดี้ให้...


"ออมาสิ..."
ลุงของเธอตอบ...

"จริงรึค่ะแล้วพวกเขานั่งตรงไหนรึค่ะ..."
คารินถามลุง...

"ออ...รู้สึกว่าจะอกไปแล้วเดินไปทางชิงช้าสวรรค์นะ..."
ลุงของเธอตอบ....

"รีบตามไปเร็วเรียว...."
คารินพูดพร้อมลากเรียวออกจากร้านทางด้านหลัง....

"เฮ้ๆ...แล้วจะทิ้งฉันไว้เหรอ..."
ริงสุเกะพูดไม่ทันจบสองคนนั่นก็พุ่งออกจากร้านไปแล้ว

ทางด้านเรียวกับคารินในที่สุดก็มาถึงชิงช้าสวรรค์แล้วซึ่งที่นี่กระเช้าแต่ละอันนั้นจะถูกออกแบบเป็นหัวหุ่นหลายๆแบบแตกต่างกัน....

"อยู่นั่นไง...."
คารินชี้ไปที่กระเช้ารูปหัวบอนตะคุงซึ่งเอกิกับเวนดี้กำลังนั่งอยู่ในนั้น....

"ดีละงั้นเราก็ตามขึ้นไปกันบ้าง....."
เรียวบอก...
คารินกับเรียวก็ขึ้นกระเช้าหัวมาจินก้าขึ้นไปแอบดู.....

แต่ขึ้นไปไม่ทันไรกระเช้ารูปหัวบอนตะคุงก็ลงมาข้างล่างเอกิและคารินก้เดินออกมา...

"เฮ็ยคลาดกันอีกแล้วรึเนี่ย......."
เรียวบ่นออกมา...

"งั้นเดี้ยวพอรอบนี่เสร็จแล้วก็ลงมาเลยนะเข้าใจไหม...."
คารินกำชับเรียว
กึก!...

กระเช้าหยุดลงกลางอากาศ....
"เอะ...ทำไหม...."

คารินงงกับเหตุกราณ์ที่เกิดขึ้นก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงประกาศจากข้างล่างว่า...
"เป็นเหตุขัดข้องทางเทคนิกครับอย่าตกใจ..เราจะรีบดำเนินการซ้อมเดี้ยวนี้....."

เย็นนั้น....
เอกิกับคารินกลับมาถึงโกดังร้าง....

"เห่อเหนื่อยจังเลย........"
เอกิบ่นออกมาขระเปิดประตุเข้าไป....

"สวัสดีค่ะคุณวาลคิวเร่...."
เวนดี้กล่าวทักทายวาลคิวเร่....

"อะดีค่ะท่านเอกิและเวนดี้...."
วาลคิวเร่กล่าวทักทายพร้อมทำการย่อตัวคำนับ

"เอะ...แล้วพวกคารินละ..."
เอกิถามวาลคิวเร่....

ทางด้านไดสึอิกับเมเนีย....

"เอ่อ..หัวหน้าครับเราเด็กสองคนครับดูท่าจะช็อกจนสลบไปนะครับ...."
คนงานทำความสะอาดชี้ให้หัวหน้าเขาดูไดสึอิกับเมเนียที่นอนสลบฯ้ำลายฟูมปากพร้อมม่แมลงวันมาบินตอมอยู่....

ทางด้านริงสุเกะฮานะและรูริ....

"พี่ค่ะ...เนื้อฟินเรย์ไสล์ดสามที่ค่ะ..."
รุริตะโกนบอกริงสุเกะที่กำลังผัดพักอยู่....

"โอเคๆรู้แล้ว..."
ริงสุเกะรับคำ....

"(นี่ฉันมาทำอะไรอยู่เนี่ย....)"
ฮานะบ่นในใจขระที่กำลังทำหน้ายิ้มจดรายการอาหาร....

ทางด้านเรียวกับคาริน...

"แง่ๆ...หนูจะกลับบ้านอา......"
คารินร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในกระเช้าวึ่งเรียวต้องนั่งอุดหู....

ยานรบจอดอยู่หลังดวงจันทร์....

"Bw-Xพร้อมแล้วใช่มั้ย...."
โลกิถามลูกน้อง...

"ครับ..."
ลูกน้องตอบอย่างเรียบง่าย...

"หึๆ...เฟร์จาการตัดสินระหว่างฉันกับเะอกำลังจะเกิดขึ้นแล้วนะ....."
โลกิพูดออกมาเบาๆ....

โปรดติดตามตอนต่อไป

[SrwKung]

ตอนที่10"ฝันร้าย สุดยอดBWจู่โจม"

ยามเช้าเริ่มขึ้นพวกเอกิไปโรงเรียนตามปกติ
"คร่อก~~~"
เสียงกรนขณะเดินซึ่งเป็นความสามารถพิเศษของยอดนักหลับอย่างอาสึกะ เอกิ

"เจ้าเอกิอุตสาห์ได้มีบทอีกครั้งหลังคนเขียนดองมาตั้งปีนึงซะที่ยังนอนอยู่ได้"
เรียวเพื้อนซี้ตัวประกอบของเอกิบ่นไปตามน้ำและตามนิสัยของเขา

"ก็นิสัยของเอกิคุงเขานี่น่า อีกอย่างตอนนี่พวกเรากับมามีบทอีกครั้งก็ดีใจแล้วล่ะ"
เวนดี้สาวน้อยผู้หลงใหลในท่านอน? เสียงกรน? น้ำลายยืด?ของเอกิเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงคึกคัก

"เอ่อแต่ว่าเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่าไหมค่ะ"
ฮานะเรื่องอีกชื่อเฟรย์จาสาวน้อยน่ารักน่ากอดเป็นที่สุดพยามเอ่ยให้เบี่ยงประเด็น

"นั่นสินะว่าแต่ ทำไหมวันนี้ต้องไปเช้าขนาดนี้ด้วยล่ะ"
คารินถามเธอเป็นสาวน้อยจอมโหดและยุ่งเรื่องชาวบ้านเก่งเป็นอันดับหนึ่งของเรื่อง

"ฉันได้ยินนะเจ้าคนเขียน"
คารินโวยวายใส่ผม - - "

"ก็วันนี้ไปทัศนศึกษาละมั้งค่ะ"
เมเนียสาวน้อยหน้าตาน่ารักขวัญใจเจ้าตัวประกอบไดสึอิบอก

"ไอ้คนเขียนไม่มีหัวคิดเลยรึไงแฮะลอกตามเรื่องแสลมของเนคุงนิ"
เรียวบ่นกระทบใส่คนเขียน(เดี้ยวตูก็ดรอปหรอกเฟ็ย)

"แต่ว่าจัสติสนะซ่อมเสร็จรึยังล่ะ"
คารินเปลี่ยนเรื่องจากกัดคนเขียนมาเป็นเนื้อเรื่องอย่างที่ควรจะเป็นซะที

"ยังเลยค่ะเพราะยังไม่รู้จะไปหาแหล่งพลังงานของจัสติสมาแทนได้ยังไง...."
ฮานะอธิบาย

"จริงสิถ้าฮานะจังเป็นมนุษย์ต่างดาวบางที่อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับอุกบาตนั่นก็ได้นะ"
เวนดี้เอ่ยขึ้นมาใช่แล้วครับอุกบาตตอนต้นเรื่องนั่นเองที่ตกในทวีปแอฟฟิกาแต่สะเก็ดโลหะมันก็กระจายไปอยู่
ทั่วโลกเลยเหมือนกัน

"อุกบาตอะไรหรือค่ะ"
ฮานะถาม

"ก็เมื่อ4ปีก่อนมีอุกบาตขนาดใหญ่ตกลงมาที่ทวีปแอฟฟิกานะแต่เศษผงของมันกระจายไปอยู่ทั่วโลกเลย"
คารินอธิบาย

"4ปีก่อนหรือว่าจะเป็นเหตุกราณ์ตอนนั้น"
ฮานะหยุดเดินไปทันที่แล้วเอามือบ็องปาก

"เหตุกราณ์อะไรหรือ"
เรียวที่เริ่มสนใจหันมาถาม

"เป็นเหตุกราณ์ที่ทำให้พี่น้องของฉันหายตัวไปนะค่ะรวมถึงท่านแม่ด้วย...หายไปพร้อมกับเศษของหินจัสไฟ
น่อล...."
ฮานะอธิบาย

"ถ้าตามที่เธอเล่าให้ฟังหินจัสไฟน่อลมันถูกทำลายไปตั้งแต่สร้างชาวบูรีขึ้นมาแล้วนิ...."
คารินแย้งแต่ฮานะส่ายหน้าพร้อมบอกว่า

"ที่แตกก็คือก็อดจัสไฟน่อลค่ะเป็นหินที่มีชีวิตส่วนจัสไฟน่อลธรรมดานะมีพลังงานน้อยกว่าก็อดจัสไฟน่อลแต่
ไม่มีซึ่งชีวิตพบได้ตามทั่วไปบนดาวแอสการ์ด"
ฮานะอธิบายทุกคนก็พยักหน้า(รวมทั้งเอกิที่ผงกหัวด้วย)

"งั้นแปลว่าบบางที่อุกบาตเหล่านั้นอาจจะมีจัสไฟน่อลอยู่ก็ได้สินะ"
เวนดี้ยิ้มพร้อมกับตบมือดังแปะ

"งั้นแหล่งใหญ่ๆของหินจัสไฟน่อลนี่อยู่ที่ไหนล่ะ"
เมเนียถามขึ้นมาบ้างเวนดี้ คาริน เรียวก็ทำหน้างงไปตามๆกัน

"เกียวโตพวกเรากำลังจะไปวันนี้นะ"
เอกิที่ตื่นขึ้นมาตอบด้วยน้ำเสียงสลึมเสลือ

บนชินคันเซ็นวันเดียวกันนั่นเอง....
"บังเอิญจังเลยนะ...เจอนายอีกแล้ว"
คารินบอกพร้อมกับเปิดน้ำกระป๋องขึ้นดื่มชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามกับคารินก็คือริงสุเกะนั่นเอง

"ไม่บังเอิญหรอกฉันแค่มาดูแลรูรินะ"
ริงสุเกะพร้อมกับคีบเนื้อจากข้าวกล่องของตนเข้าปาก

"รูริจังนี่รู้สึกยังไงบ้างล่ะมีผู้ปกครองมาตามส่งตลอดแบบนี้"
เวนดี้ถามรูริที่นั่งข้างริงสุเกะ

"น่าเบื่อ..."
เธอบอกออกมาหลังจากนั้นก็เกิดการวางเดิมพันการสู้กันของริงสุเกะกับรูริ....

ทัศนศึกษาในวันนั้นเป็นไปอย่างสนุกสนานจนในที่สุดก็มาถึงที่ทีพวกเอกิอยากจะมากันซะที่นั่นคือศูนย์ศึกษา
ซากอุกบาตสาขาเกียวโต

"พ่อคงสบายดีสินะ"
เอกิพึมพำออกมา...

"พ่อเอกิจังทำงานที่นี่เหรอ"
เวนดี้ถามเอกิก็พยักหน้า....

เมื่อทั้งหมดเดินไปดูจนทั่วแล้วพวกเขาก็ขอตัวแยกออกไปเพื่อไปพบพ่อของเอกิที่เป็นหัวหน้าสถาบัน
"โอ้ว ไงลูกเวรยังสบายดีสินะ"
นี่คือคำทักทายจากพ่อของเอกิ อาสึกะ โซจิ....

"พ่อเองก็ยังไม่ตายนี่...."
เอกิกัดพ่อกลับหลังจากนั้นก็เกิดการวางเดิมพันจากการอัดกันของพ่อลูก....

"ว่าไงนะอยากจะข้อดูซากของอุกบาตเหรอได้สิ...."
โซจิบอกพร้อมกับพาคณะเดินทางซึ่งประกอบด้วย เอกิ ฮานะ เวนดี้ เมเนีย ไดซึอิ เรียว รูริและริงสุเกะไป

"อ้าวไงเฮนรี่เป็นไงบ้างล่ะ"
อาสึกะ โซจิทักทายหนึ่งในทีมงานสำรวจเฮนรี่ที่กำลังทำการตรวจสอบซากอุกบาตอยู่....

"เรื่อยๆและครับว่าแต่พาใครมาด้วยล่ะครับ"
แล้วโซจิก็แนะนำทุกคนให้เฮนรี่รู้จัก....

"เอ่อพ่อขอไปดูใกล้ๆหน่อยได้ไหม"
เอกิถามซึ่งโซจิก็พยักหน้า

หลังจากนั้นทั้งหมดจึงได้แบ่งเป็นสองทีมประกอบด้วยฮานะ เอกิ ริงสุเกะ รูริ โซจิซึ่งเป็นทีมที่1และเรียว
ไดสึอิ คาริน เวนดี้ เมเนีย เฮนรี่เป็นทีมที่2แยกย้ายกันเดินดู....

"ใช่แน่ๆค่ะเป็นกินจากแอสการ์ดแน่ๆ"
ฮานะบอกขณะสำรวจอุกบาต....

"แอสการ์ดอะไรหรือ...."
โซจิสะกิดใจในประโยคจึงถามขึ้นมา....

"ไม่มีอะไรหรอกครับพ่อ"
เอกิรีบแก้ต่าง...

"รูริติดต่อบอกคุณโยชิดะที่สิ...ฉันว่าเราน่าจะแจ็งเรื่องนี่ให้รัฐบาลนะ"
ริงสุเกะที่แอบซุบซิบอยู่ด้านหลังกับรูริเอ่ยขึ้น....

"ค่ะ...แต่ว่า...อุกบาตกำลังส่องแสง...."
รูริชี้ไปให้ริงสุเกะมองซากอุกบาตที่เริ่มส่องแสง...

"อะไรนะ...."
ริงสุเกะอุทานออกมาทันใดนั้นแสงก็สว่างจ้าริงสุเกะรู้ตัวอีกที่ เอกิ โซจิและฮานะก็หายไปแล้ว...

"ติดต่อคุณโยชิดะด่วนเลยรูริ"
ริงสุเกะรีบสั่ง....

ขณะเดียวกันทางด้านพวกเอกิ...
"โอ้ย...นี่พวกเราอยู่ที่ไหนเนี่ย"
เอกิตื่นขึ้นมาจากการสลบและพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่คล้ายๆกับถ้ำขนาดยักษ์...

"เอกิคุง คุณลุง"
เสียงของฮานะดังขึ้นเรียกสติเอกิให้กลับมาภาพที่เอกิเห็นแทบช็อคเมื่อเขาพบว่าอาสึกะ โซจิพ่อของเขาถูก
หินทับอยู่...

"พ่อเป็นอะไรรึเปล่า"
เอกิพุ่งเข้ามาหมายจะผลักหินให้โซจิแต่มันไม่เขยื้อนเลย

"ไม่ต้องสนใจพ่อไปต่อข้างในเลย"
โซจิพูดด้วยเสียงอ่อนแรง....

"จะบ้าเหรอพ่อจะไปต่อได้ไงล่ะ...."
เอกิบอกพร้อมออกแรงขยับหินอีกรอบ....

"ลูก...ไม่ใช่ลูกของพ่อหรอก...."
โซจิพูดประโยคนี่ทำให้เอกิถึงกับช็อก....

"4ปีก่อนพ่อเจอลูกที่อายุราวๆ11-12ปีตกลงมาพร้อมกับอุกบาตนี่ดูเหมือนลูกจะจำอะไรไม่ได้เลย...พ่อรู้แค่
นั้นและพ่อก็เลยเลี้ยงลูกมาเรื่อยๆโดยให้ใช่ชื่อว่าอาสึกะเอกิ...."
โซจิอธิบายแต่เขาก็ต้องถูกหยุดจากการกระอักเลือดของตัวเขาเอง....

"พ่อ..."
เอกิพึมพำโดยที่ฮานะที่ยืนดูอยู่เอามือบ้องปาก...

"เอกิจงเข้าไปหาความจริงของลูกซะมันอาจจะเกี่ยวกับชะตากรรมของโลกเลยก็ได้....เอกิ...พ่อยังคงเป็นพ่อ
ของลูกเสมอนะ...."
โซจิพูดก่อนจะสิ้นใจจากไป...

"พ่อ~~~~~~"
เสียงโหยหวนของเอกินั้นดังลั่นไปทั่ว....

"เอกิคุง"
ฮานะหลั่งน้ำตาออกมาพร้อมพุ่งเข้ามาสบเอกิ...

"พ่อครับผมจะทำตามที่พ่อบอก..."
เอกิเอ่ยพร้อมเช็ดน้ำตาแล้วก็ออกวิ่งตรงเข้าไปตามทางเรื่อยๆ....

....

...

...

"นี่มัน..."
เอกิตกใจกับภาพที่เห็นเมื่อเขาวิ่งเข้ามาสุดทาง

ปลายทางเป็นสวนขนาดใหญ่ซึ่งมีน้ำตกอยู่ตรงกลางรอบๆน้ำตกนั่นมีไม้กางเขนซึ่ง เวนดี้ คารินและเมเนียถูก
ตรึงเอาไว้....

"ทุกคน..."
เอกิรีบวิ่งเข้าไปหาแต่ทว่ากับถูกขัดจังหวะจากการปรากฎตัวของใครคนหนึ่ง...

"เฮนรี่"
เอกิอุทานออกมาเมื่อเห็นเฮนรี่เดินออกมาจากเงามืดและลากเรียวกับไดสึอิที่สะบักสะบอมได้ที่มาด้วย...

"สวัสดีบาดาร์ลและเฟร์จา"
เฮนรี่เอ่ยออกมาพร้อมหยิบหน้ากาสีดำออกมาสวมใส่...

"ท่านพี่โลกิ"
ฮานะเรียกชื่อที่แท้จริงของเฮนรี่....โลกิศัตรูของเอกิเจ้าชายแห่งแอสการ์ด...

"เฟร์ยจาฉันกับเธอจะต้องมาตัดสินกันที่นี่..."
โลกิเอ่ยพร้อมชักดาบออกมาชี้ไปที่ฮานะ....

"งั้นปล่อยพวกคารินก่อนเซ่"
เอกิบอกแต่โลกิส่ายหน้า

"คงไม่ได้หรอกบาดาร์ลน้องรักเพราะพวกเธอนะเกี่ยวสุดๆเลย..."
โลกิบอก...

"ฉันไม่ได้ชื่อบาดาร์ล ฉันชื่ออาสึกะ เอกิ"
เอกิตะโกนลั่นด้วยควาฒโกรธ...

"พี่โลกิพี่จะบอกว่า...เอกิคุงเป็น..."
ฮานะเงียบเสียงลง....

"ฮานะเธอรู้อะไร..."
เอกิหันมาถามฮานะ...

"อย่างนี้นี่เองฉันน่าจะเอะใจนะ..."
ฮานะทรุดตัวลงพร้อมกับเริ่มร้องไห้.....

"ฉันจะอธิบายให้ฟังเอง...."
เสียงนึงดังขึ้นในหัวของทุกคน...

"นี่มัน..."
โลกิพึมพำ....

"เสียงนี่"
ฮานะพึมพำออกมาเช่นกัน

"ทำไหมคุ้นๆแบบนี่นะ..."
คารินที่พึ่งได้สติพึมพำ....

"เหมือนเคยรู้จักมาก่อน"
เวนดี้เอ่ยออกมา....

"แม่...เหรอ..."
เมเนียพึมพำ....

"อะ..อา..."
เรียวเองก็ได้ยินเสียงนี่เช่นกัน...

"ช่างเป็นเสียงที่อบอุ่นเหลือเกิน...."
ไดสึอิพึมพำ....

"อะไรนะ..."
เอกิเอ่ยออกมาเบาๆ...

"ฉันคือสการ์ดิ...แม่ของพวกเจ้าไง โลกิ ไอริส เรเจีย ไพล่า เฟยร์จาและบาดาร์ล"
เสียงนั้นเอ่ยขึ้นมา...

"พี่ไอริส พี่เรเจีย พี่ไพล่า...พวกคุณคารินสินะ..."
ฮานะเอ่ยออกมาเบาๆขณะที่น้ำตายังคงไหลอยู่....

"อะไรนะ...พวกคุณคารินเป็นพี่น้องของฉันงั้นเหรอ"
เอกิพึมพำ

"เมื่อ4ปีก่อนแม่เป็นผู้อาสาทดลองโครงการของบิดาพวกเจ้าโอดินเอง...แต่ว่าทุกคนห่วงข้ามาเกินไปไอริส
เรเจีย ไพล่า บาดาร์ลตัดสินใจจะตามข้าไปด้วยแน่นอนรวมถึงภรรยาของเจ้าด้วยโลกิ เรมุน...."
สการ์ดิเอ่ยออก

"โกหก"
โลกิคำรามออกมา

"แต่ว่าการทดลองนั่นผิดพลาดพวกเราถูกส่งลงมาที่โลกมนุษย์แม่พยามปกป้องทุกคนโดยใช่พลังทั้งหมด...
ทำให้แม่เกือบสูญสลายไปแต่ทว่า....เรมุนเขาได้ใช่พลังช่วยแม่เอาไว้ทำให้เขาสูญสลายไปแทนแล้วแม่ก็
ถูกผนึกลงในนี้เศษซากจากการทดลองของพ่อของเจ้า..."
สการ์ดิอธิบายโลกิตัวสั่นก่อนจะตะโกนออกมาว่า
"โกหกทำไหมถึงไม่มีใครอธิบายให้ผมเข้าใจเลยล่ะ!!!!!"

"เพราะถ้าลูกเข้าใจลูกจะโศกเศร้าไปมากกว่านี่ไงล่ะ...."
สการ์ดิกล่อมโลกิ...

"ฉันไม่ยอมรับ ไม่ยอมรับ เรื่องแบบนี้หรอก!!!!!"
โลกิคำรามลั่งไม่นานนักท้องฟ้าในน้ำตกแห่งนี้ก็ถูกแหวกออกเผยให้เห็นถึงหุ่นยนต์สีดำรูปร่างเหมือนจัสติส...

"จัสติสอีกตัวงั้นหรือ...."
เอกิพึมพำเมื่อเห็นโลกิลอยไปที่หัวตัวนั้นแล้วหายเข้าไป...

"หุ่นตัวนั้น...มีวิญญาณ....ฉันสัมผัสได้ถึงวิญญาณของโอดิน"
สการ์ดิส่งเสียงตกใจออกมา....

"ท่านพ่อเหรอ..."
ฮานะตกใจ...

"หึหึหึหึ Bw-Xตัวนี่ทำมาจากร่างกายของโอดินพ่อของข้าและพวกเจ้าไงล่ะ ข้าจถทำลายโลกนี้ให้ราบเป็น
หน้ากลอง ฮ่าฮ่าๆๆๆๆๆๆ"
โลกิหัวเราะลั่นพร้อมใช่เลเซอร์จากตายิงทำลายพนังทำให้หินต่างๆร่วงลงมา....

"รับนี่ไปบาดาร์ลแหล่งพลังงานของจัสติส"
สการ์ดิส่งหินผนึกสีเขียวมาไว้ที่มือเอกิพร้อมปล่อยตัวพวกคารินที่ถูกตรึงอยู่ออกมา...

"แม่จะใช่พลังทั้งหมดพาพวกลูกหนีออกไปเอง...."
สการ์ดิบอก...

"แล้วแม่ละค่ะ"
ฮานะถามสการ์ดิเธอก็เอ่ยออกมาว่า
"แน่นอนก็ต้องหายไปนะสิ"

"ไม่นะค่ะหนูเสียพ่อไปแล้วหนูจะไม่ยอมเสียแม่ไปอีก"
ฮานะเริ่มร้องไห้อีกครั้ง

"บาดาร์ลลูกช่วยพี่เขาด้วยนะ..."
สการ์ดิขอร้องเอกิ...

"ครับแม่..."
เอกิตอบเบาๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา....ก่อนทั้งหมดจะถูกวาปออกไป...

โปรดติดตามตอนต่อไป

[SrwKung]

ตอนอวสาน"ปีกแห่งความยุติธรรมที่ไม่รู้จบ"

พวกเอกิที่อยู่ด้านนอกของซากอุกบาตกำลังมองเห็นBW-Xของโลกิกำลังทำลายเมืองอยู่ลิบๆ...
"บ้าเอ็ย...ตอนนี่กลับไปเอาจัสติสจะทันไหมเนี่ย...."
เอกิบ่นออกมาเมื่อเห็นว่าแต่ละคนเองก็อยู่ในสภาพบาดเจ็บที่ไม่สามารถทำอะไรได้

"ให้ช่วยไหม"
เสียงนึงดังขึ้นเหนือหัวของทั้งคู่ ริงสุเกะและรูรินั้นเองทั้งคู่โหนตัวลงมาจากเฮลิค็อปเตอร์ของทางทหาร...

"คุณริงสุเกะ"
เอกิอุทานชื่อของริงสุเกะออกมา

บนเฮลิค็อปเตอร์
"งี้เองสินะ...."
ริงสุเกะบอกขณะรับฟังเรื่องราวจากเอกิ

"ว่าแต่ทำไหมคุณริงสุเกะถึงมาเป็นคนของรัฐบาลได้ล่ะครับ"
เอกิถามริงสุเกะก็เกาหัวพร้อมบอกว่า

"คือเรื่องมันยาวนะเอาเป็นว่าฉากบังหน้าของฉันคือเปิดร้านราเม็งนะ"
ริงสุเกะบอกพร้อมหัวเราะกลบเกลื่อน

"แล้วนี่เอกิจะกลับไปเอาจัสติสใช่ไหม"
รูริที่นั่งข้างๆริงสุเกะถามเอกิหน้าตาย

"อืม...มีแต่จัสติสเท่านั้นที่หยุดมันได้..."
เอกิบอกพร้อมกำหมัดแน่น...

"ทางเราเองก็ต้องขอแรงกับคุณเช่นกัน"
เสียงของผู้บังคับบัญชาโยชิดะดังขึ้นเมื่อเขาเดินเข้ามาหาเอกิ

"คุณ..."
เอกิเอ่ยแต่ก็ถูกตัดไปด้วยบทแนะนำตัวของโยชิดะว่า

"ฉันโยชิดะติดตามการต่อสู้ของเธอกับเจ้าสัตว์ประหลาดเรื่อยมาแล้ว"
โยชิดะเอ่ยพร้อมกับยื่นมือมาจับเอกิ

"ความหวังของโลกคงต้องฝากไว้กับเธอแล้วสินะ"
โยชิดะบอกขณะจับมือกับเอกิ...

"ผมจะพยามให้ดีที่สุดครับเอกิ..."
เอกิบอก
หลังจากนั้นเอกิกับฮานะก็ถูกปล่อยลงที่โรงงานซึ่งวาลคิรี่ก็มารอรับ

"เตรียมจัสติสไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ ซ่อมทุกส่วนไว้แล้วยกเว็นแหล่งพลังงาน..."
วาลคิรี่รายงาน...

"ขอบคุณมากนะ"
เอกิบอกขณะเดินเข้าไปในโรงเก็บ....

"คุณเอกิ ท่านฮานะ อย่าฆ่าท่านโลกินะค่ะ"
วาลคิรี่บอกพร้อมด้วยน้ำตาที่เริ่มคลอ

"ผมจะไม่ฆ่าใครเด็ดขาด"
เอกิบอกก่อนจะวิ่งเข้าไปในโรงเก็บ

"วาลคิรี่วางใจได้จ๊ะฉันจะช่วยพี่ให้กับมาเป็นคนเดิมเอง..."
ฮานะบอกพร้อมยิ้มให้ก่อนจะวิ่งตามเอกิ...

เอกินำเอาแหล่งพลังงานไปวางไว้บนอกของจัสติสตรงลูกแก้วสีเขียวมันก็ถูกดูดเข้าไปแล้วรอยแผลบนลูก
แก้วก็หายไปกลายเป็นลูกกลมๆสีเขียวเหมือนเดิม...

"ไปกันเถอะฮานะ"
เอกิบอกพร้อมกระโดดเข้าค็อกพิด

"อืม"
ฮานะรับคำพร้อมกระโดดตามเอกิไป

"ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งครับท่านเอกิ"
เสียงของจัสติสดังออกมา...

"อืม...ไปช่วยโลกกันเถอะจัสติส"
เอกิบอกพร้อมติดเครื่องมุ่งหน้าไปหาโลกิ

ทางด้านโลกิ...

"โลกมนุษย์มันโสมมต้องทำลายให้หมด"
โลกิคำรามพร้อมยิงเลเซอร์จากหน้าอกทำลายตึกอาคารที่อยู่ตรงหน้าจนหมดสิ้น....

"ย้าก~~~~"
เสียงของเอกิดังมาแต่ไกลเขาบังคับจัสติสถีบใส่โลกิเต็มๆ...

"อุ้บ..."
โลกิโคลงเคลงจากผลลูกแตะของจัสติส...

"บาดาร์ล แกกับฉันมาตัดสินกันดีกว่า"
โลกิคำรามพร้อมพุ่งเข้าชกจัสติส...

"ไม่ได้แอ้มหรอกน่า"
เอกิบังคับจัสติสหลบพร้อมกับยิงหมัดสวนใส่โลกิ...

"หนอยไม่สะเทือนหรอกน่า"
โลกิยิงเลเซอร์จากอกใส่จัสติสขณะที่จัสติสกำลังเก็บหมัดอยู่....

"ท่านเอกิระวัง!!"
จัสติสเตือนเอกิก็หมุนตัวหลบ....

"ฮานะ!!!"
เอกิเรียกฮานะฮานะก็รับคำในทันที่
"อืม จัสติสแฟลต!!!"

แสงสว่างออกมาจากร่างของจัสติสทำให้โลกิแสบตาทุกอย่างหยุดนิ่งในทันใด...
"จัสติส บีม!!!!!"
เอกิคำรามก้องพร้อมยิงเลเซอร์จากอกพลังทำลายสูงเข้าใส่โลกิทำให้BW-Xเริ่มไหม้

"กลับใจซะเถอะโลกิ"
เอกิเริมทำการกล่อมโลกิ...

"กลับใจ...กลับใจอะไรเล่า!!!!"
โลกิคำรามออกมาพร้อมกับสร้างกรงจักรที่มือขวา....

"Lightning Cutterเหรอ งั้นฉันก็เอาบ้างสิ!!!"
เอกิบอกพร้อมประสานสองมือแนวขนานสร้างไลท์นิ่งคัตเตอร์ขึ้นเหมือนกัน....

"Lightning Cutter!!!"
ทั้งคู่ตะโกนพร้อมกันก่อนจะปากรงจักรสีฟ้าใส่กันจนระเบิด!!!!

"อ้าก~~~"
เอกิยังบังคับจัสติสให้ยืนได้อยู่ส่วนโลกินั้นล้มลงไปโดยที่อกมีรอยบาดแผลจากการโดนกรงจักรฟันใส่...

"ไม่ยอมหรอกน่า"
โลกิบอกพร้อมเร่งเครื่องยนต์บินจากไป....

"เอกิคุง...พี่...บินไปนอกโลกแล้ว..."
ฮานะบอกหลังจากจับตำแหน่งของโลกิได้...

"ตามไปกันเถอะ!!!"
เอกิบอกพร้อมทะยานจัสติสพุ่งออกจากฟากฟ้า....

หลังดวงจันทร์

"เอกิคุงท่านพี่น่าจะอยู่แถวนี้และ...."
ฮานะบอกเอกิก็เริ่มระวังตัวสอดสายตาไปทั่ว...

"ท่านเอกิระวังนะครับผมรู้สึกได้"
จัสติสเตือนแต่ช้าไปซะแล้วเมื่อลำแสงขนาดใหญ่ถูกยิงมาหาเอกิเขาบังคับจัสติสเบี่ยงตัวหลบ....

"นี่มัน...."
เอกิตกใจเหมือนเห็นร่างของBw-Xมันเปลี่ยนไปเพราะได้รวมร่างกับยานรบของโลกิทำให้มีขนาดใหญ่ขึ้นกว่า
เดิมหลายร้อยเท่านัก....

"บาดาร์ลคราวนี้แกแพ้แน่!!!"
โลกิบอกพร้อมยิงลำแสงขนาดใหญ่ออกมาอีกครั้ง...

"ไม่โดนหรอกน่า"
เอกิพยามเบี่ยงตัวหลบแต่โลกิก็พุ่งเข้ามาถีบใส่จัสติสทำให้จัสติสกระเด็นออกไปไกล....

"อ้าก~~~~"
เอกิร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อโลกิยิงลำแสงซ้ำอีกครั้ง.....

"เอกิคุงฉันจะรวมร่างละนะ"
ฮานะบอกพริบตานั้นแสงสว่างก็จ้าค็อกพิด รูปร่างของจัสติสเปลี่ยนไปค็อกพิตก็เปลี่ยนไปด้วยกลายเป็นที่นั่ง
เดียวแทนที่นั่งคู่....ใบหน้าของจัสติสก็มีเขี้ยวงอกออกมา

"นี่คือ Eternal Justice"
เอกิประกาศก้องพร้อมเข้าต่อสู้กับโลกิอีกครั้ง

"ย้าก ย้าก ย้าก"
เอกิคำรามขณะพุ่งเข้าชกBW-Xร่างยักษ์

"ไม่มีประโยชน์หรอกน่า"
โลกิบอกพร้อมแตะใส่จัสติสกระเด็นไปอีกครั้งจัสติสตั้งตัวได้เบื้องหลังของเขาก็คือโลกนั่นเอง...

"ฉันยิงทำลายแกไปพร้อมๆกับโลกที่เน่าเฟะนั่นเอง!!!"
โลกิบอกพร้อมชาตร์ปืนลำแสงที่หน้าอก

"โลกิหยุดชิงชังและเครียดแค้นซะที่เถอะ"
เอกิตะโกนออกมาแต่โลกิไม่ฟังยิงลำแสงขนาดยักษ์เข้ามาใส่เอกิ...

"นี่ฉันมาได้แค่นี้เองหรือ..."
เอกิพึมพำกับแสงสว่างจ้าที่เกิดขึ้น...

อย่ายอมแพ้นะเอกิ
เสียงของเรียวดังก้องกังวาลในหัวของเอกิ

ถ้านายแพ้ทุกอย่างก็จบนะ
คราวนี้ก็เป็นเสียงของคาเรน

เอกิจังช่วยโลกให้ได้นะ
ต่อไปเป็นเสียงของเวนดี้

พยามเข้านะค่ะ
เสียงของเมเนียแทรกเข้ามา

นายทำได้นะเชื่อมั่นในตัวเองหน่อยสิ
รอบนี่เป็นเสียงของริงสุเกะ

ถ้าเป็นคุณเอกิละก็ทำได้อยู่แล้วล่ะ
เสียงของรูริดังออกมา

ชะตากรรมของโลกฝากไว้ในมือนายนะเจ้าหนู
รอบนี่เป็นของเสียงผู้บังคับบัญชาโยชิดะ

คุณเอกิสู้ตายนะครับ
เสียงของไดสึคิก็มา

ช่วยพี่ของลูกด้วยนะ
ตอนนี่เป็นเสียงของสการ์ดิ

พยามเข้านะเจ้าลูกเฮงซวย
เสียงของโซจิดังออกมา

คุณเอกิช่วยท่านโลกิด้วย
ตอนนี่เป็นเสียงของวาลคิวเร่

ท่านเอกิแพ้ไม่ได้นะครับ
เสียงของจัสติสก็ออกมา

ไม่ต้องกลัวนะเอกิคุงฉันจะอยู่ข้างๆเธอเสมอ
สุดท้ายเป็นเสียงของฮานะ

เสียงเหล่านี่ดังออกมาในหัวของเอกิตอนนี่เขารู้แล้ว...
"เรายังมีคนที่ต้องปกป้อง มีสิ่งที่ต้องแบกรับเราจะมาแพ้แค่นี้ไม่ได้..."
เอกิพึมพำ...

"ฉันจะปกป้องโลกไม่สิจักรวาลใบนี้เอง!!!!!!!!!"
เอกิตะโกนออกมาจัสติสก็ส่องแสงสว่างจ้าพร้อมๆกับจัสติสที่มีปีกสีเขียวงอกออกมา

"พลังงานสูงสุดนี่มันหรือว่าพลังงานที่ท่านแม่ให้จะเป็นเศษเสี้ยวของหิน God Just Final"
ฮานะอุทานกับระดับพลังที่ออกมามหาศาลจากตัวของจัสติส

"ฉันจะปกป้องว้ากๆๆๆ!!!!"
เอกิใช่ปีกรับลำแสงเหล่านั้นได้ทั้งหมด...

"บ้าน่า"
โลกิเอ่ยอย่างร้อนรน......

"เพื่อแสงสว่างที่ไม่มีสิ้นสุด"
เอกิประกาศพร้อมๆกับรวบรวมเอาพลังงานที่ออกมาจากปีกเข้ามาไว้ในมือ

"เพื่อจักรวาลที่ต้องปกป้อง"
ฮานะเอ่ยออกมาบ้างพลังที่ค่อยๆรวบรวมมาก็กลายร่างเป็นหอก

"เพื่อความยุติธรรมที่ไม่สิ้นสุด"
เสียงของจัสติสดังออกมาพลังงานสีเขียวก็ไหล่เข้าไปในหอกจนมันขยายขนาดขึ้น

"เพื่ออนาคตของวันพรุ่งนี่!!!!"
ทั้งสามเอ่ยออกมาพร้อมกันเป็นจังหวะเดียวกับที่หอกยักษ์"จัสติส สเปีย"มีปีกสีเขียวงอกออกมาเช่นกัน...

"ตายซะเถอะพวกแก!!!!"
โลกิคำรามพร้อมกับชาตร์ลูกบอลพลังงานขนาดใหญ่ที่มือทั้งสองข้างแล้วปาใส่เจสติสเต็มแรง!!!!

"จงกลับคืนสู่แสงสว่างไปซะ!!!!!!!!!!"
ทั้งสามคนคำรามออกมาพร้อมกันก่อนจะทะยานพุ่งเข้าหาBw-Xยักษ์ลูกบอลพลังงานนั้นถูกจัสติสเสปีย
ทำลายอย่างง่ายดาย...และแล้ว...

"อ้าก!!!!"
โลกิร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อจัสติสสเปียแทงเข้าที่กลางท้องBw-Xเต็มๆก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นแสง
สว่างแล้วหายไป.....โลกถูกปกคลุมด้วยแสงสว่างที่เจิดจรัสและไม่มีที่สิ้นสุด.....

หลังจากนั้น 1เดือน...

หากเราลองมองขึ้นไปบนท้องฟ้า...เราอาจจะพบ...

"อะไรเนี่ย..."
เอกิอุทานหลังจากเห็นของเยี่ยมที่ทุกคนเอามาให้มากมายตอนเขาอยู่ในห้องพยาบาล....

พบแสงสว่างที่ไม่มีสิ้นสุดกระจายอยู่ตลอดไป....และตลอดมา...

"คือเมเนียจัง ฉันนะชอบเธอนะ"
ไดสึอิที่รวบรวมความกล้าสารภาพรักกับเมเนียได้สำเร็จในเย็นวันหนึ่ง

ทอแสงประกายอยู่ในใจของพวกเรา เจิดจรัสดั่งแสงดาว

"คารินเลี้ยงหนังฉันนี่นะ"
เรียวตกใจเมื่อพบว่าคารินยื่นตั้วหนังมาให้กับเขาด้วยสีหน้าเอียงอาย....

มันจะยังคงส่องประกายหากเราคิดถึงมัน

"ข่าวต่อไป ผู้บัญชาการโยชิดะได้รับเหรียญตราในการควบคุมกับปัญหาวิกฤติแปลกประหลาดที่พึ่งผ่านไป"
เสียงจากช่องทีวีของรายการข่าวดังไปทั่ว

เมื่อลองนึกถึงแสงสว่างเราจะไม่เห็นและไม่นึกถึงความมืดมิด

"เอกิจังราเม็งกบจากร้านริงสุเกะเชียวนะ"
เวนดี้บอกพร้อมยัดกบเข้าไปเอกิเป็นตัวที่24...

หากความมืดมิดคุกคามให้นึกถึงแสงสว่างที่ส่องประกาย

"วันนี้ลูกค้าเยอะเว็ย"
ริงสุเกะบ่นออกมาขณะลวกเส้นราเม็งจำนวณมากโดยมีรูริคอยจดออเดอร์อยู่

เมื่อสองเราจับมือกันแสงสว่างก็จะบังเกิดไปทั่ว

"ฉะ..ฉันก็ชอบไดสึอิคุงเหมือนกันนะ"
เมเนียตอบรับคำสารภาพของไดสึอิ

บดบังเส้นทางแห่งความมืดและสร้างเส้นทางแห่งแสงสว่างขึ้นมา

"ท่านโลกิค่ะฉันจะดูแลท่านเอง"
วาลคิรี่บอกพร้อมลูบหน้าของโลกิที่นอนสลบอยู่ในทุ่งดอกไม้

ไม่มึอะไรที่เป็นไปไม่ได้เมื่อสองเราอยู่ด้วยกัน Another To Another อีกหนึ่งสู่อีกหนึ่ง

ฮานะเดินไปโรงเรียนตามปกติและจ้องมองท้องฟ้าที่กว้างใหญ่...
"เป็นสายลมที่ดีจังเลยนะ..."
เธอเอ่ยออกมาด้วยหน้าเปื้อนรอยยิ้ม....

สู่ความเป็นนิรันด์ของแสงสว่างแห่งแสงดาวเมื่อเราทั้งคู่เดินทางไปด้วยตลอดไปและไม่รู้จบ

FOREVER&EVER

Super Robot Justice!!! จบบริบูรณ์ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะครับ...

[Ace]

เดี๋ยวผมจะมาไล่อ่านนะครับ เยอะจริงๆเลย 

เยี่ยมมากครับ

[ミッギー]

กำลังจะไล่อ่านแล้วครับ อิอิ

[Black Overman XAN]

อย่างยาวเลยแฮะ เดี๋ยวค่อยๆอ่านแล้วกัน

[Red Army]

เดี๋ยวอ่านจบจะมาคอมเมนอีกทีฮับ